Hauptquelle · Althochdeutsches Wörterbuch
sin(u)[h]uuerbî st. f.
st. f. — Graff I,1040.
sin-uuerafi: dat. sg. Gl 1,621,18 (Rb); zum Ansatz mit -b- vgl. Heidermanns, Primäradj. S. 318 f., zu -f- für b vgl. Braune, Ahd. Gr.16 § 337 Anm. 3, zum Sproßvokal vgl. a. a. O. § 69,2.
allseitige Glattheit, Rundung: in sinuuerafi [artifex lignarius extendit normam, formavit illud (das Werkstück)] in runcina [Is. 44,13] (zur Wiedergabe von runcina ‘Hobel’ vgl. Meineke, Abstraktb. S. 414).