Hauptquelle · Althochdeutsches Wörterbuch
sigilla sw. f.
sw. f.; ae. sigele (vgl. Bosw.-T., Suppl. S. 703); vgl. an. sigli st. n.; zu lat. sigillum (vgl. de Vries, An. et. Wb. S. 474).
sigillun: acc. pl. Gl 1,595,51 (M, clm 19440, 10./11. Jh.).
ein Halsschmuck mit Gravur (?), Amulett (?), vgl. Heyne, Hausalt. 3,340 f.: manili, darüber sigillun lunulas quae mulieres portant in pectore [zu: in die illa auferet dominus ornamentum calceamentorum, et lunulas, ... et monilia, et armillas, Is. 3,18] (vgl. Davids, Bibelgl. S. 208,746; 8 Hss. nur mânilî(n)).