Eintrag · Althochdeutsches Wörterbuch
sigiêra st. f.
st. f., frühnhd. siegehr (vgl. DWb. X,1,895). — Graff I,443.
sige-êr-: nom. sg. -a Nb 75,20 [64,29]; nom. pl. -a 190,28 [159,26]; gen. pl. -ôn 75,12 [64,21]. — sig-era: nom. sg. S 153,28 (12. Jh.; mit Wegfall des silbenauslautenden -e- zur Hiatusvermeidung?).
Ehrung für den Sieg: a) im militärischen oder sportlichen Kampf: tero sigeeron . uuaren zuo . diu minnera . unde diu mera. Tiu minnera hiez in chrieskun tropheum ... aber diu mera sigeera ... hiez in chriechiskun triumphus [vgl. praecedit autem victoria pompam, Is., Et.] Nb 75,12. 20 [64,21. 29] (zu den zwei Arten der römischen Siegesfeier vgl. Hehle S. 135). kemeine sigeera uuaren . allero uictorum palmę in manibus . unde laureę coronę in capite [vgl. laurus a verbo laudis dicta; haec enim cum laudibus victorum capita coronabantur, Is., Et. XVII,7,2] 190,28 [159,26]; b) im geistigen Kampf: da (im Himmel) ist ... der durnohteste trost, diu meiste sigera S 153,28.