semitonium integrum

semitonium integrum 1. Bezeichnung für einen Halbton, der die genaue Hälfte eines Ganztons umfaßt 2. Bezeichnung für den großen (oder kleinen) Halbton — 1. term for a semitone, which encompasses the exact half of a tone 2. term for the major (or minor) semitone 1 Bezeichnung für einen Halbton, der die genaue Hälfte eines Ganztons umfaßt — term for a semitone, which encompasses the exact half of a tone [syn.: semitonium aequale] [s.VI] LmLBoeth. mus. 1, 17 p. 203, 13: Quod vero sit integrum semitonium aut quibus primis numeris constet, nunc evidentius explicabo. LmLBoeth. mus. 3, 8 p. 278, 31: Recte igitur dictum est integre dimidium tonum in duo diaschismata atque unum schisma posse partiri, quo fit, ut integrum semitonium minore semitonio uno schismate differre videatur (inde LmLReg. Prum. 16, 39. LmLTon. Gratianop. p. 49. LmLHier. Mor. 15, 240 (p. 70)). al. [s.IX-XII] LmLGloss. Boeth. mus. 3, 1, 97, 1: natura non habet in se, sicut in numeris monstratum est, semitonium posse ex toto esse integrum, sed aut maius aut minus, quia tonus non potest in duo aequa dividi. Licet secundum Aristoxenum integrum sit semitonium. al. [s.XI] LmLFrut. brev. 4 p. 45: Dimidium vero toni, quod est integrum semitonium. [s.XIII] LmLComm. Boeth. I 1, 17 p. 53: integrum semitonium quandoque dicitur integra medietas toni, quandoque dicitur integrum semitonium vera proportio unius semitonii, sicut hic accipitur: ‚quod ergo sit integrum semitonium‘, id est, quae sit vera proportio maioris semitonii. al. LmLHier. Mor. 17, 740 (p. 127): Quodsi, ut ait Aristoxenus, diatesseron consonancia ex duobus tonis semitonioque integro coniungitur, due diatesseron consonancie necessario V tonos efficerent (cf. Boeth. mus. 3, 3 p. 273, 19). al. [s.XIV] LmLIac. Leod. spec. 1, 29, 20: in multos incidit (sc. Aristoxenes) alios errores ponendo diatessaron ex duobus tonis cum semitonio constare integro, diapente autem ex tribus tonis cum integro semitonio, diapason autem ex tonis sex integris. LmLIac. Leod. spec. 2, 63, 6: apotome, quod dicimus superare semitonium [] integrum in schismate. LmLIac. Leod. spec. 2, 72, 20: Item semitonium integrum iungi potest sibi ipsi et tonum inde resultantem vocare possemus tonum integrum, aequalem vel medium, quia ex integris resultat semitoniis et aequalibus et mediat aequaliter inter extremos tonos ... Adhuc semitonium integrum componi potest cum semitonio maiore, et hunc vocaremus tonum maiorem. LmLPs.-Mur. interv. p. 311a: Nota, quod totus tonus dividitur in semitonium minus et apotome. Ad habendum intellectum huius divisionis notandum est, quod totus tonus potest dividi in octo diaschismata, ex quibus duo semitonia integra vel maiora constituuntur. [s.XV] LmLUgol. Urb. 5, 25, 4. al. LmLNicol. Burt. 1, 21, 115. LmLBonav. Brix. 24, 66. LmLGuill. Pod. 5, 3. 2 Bezeichnung für den großen (oder kleinen) Halbton — term for the major (or minor) semitone [s.IX-XII] LmLGloss. Boeth. mus. 1, 17, 2: ‚integrum semitonium‘: apotome. [s.XIII] LmLComm. Boeth. I 1, 17 p. 53: integrum semitonium quandoque dicitur integra medietas toni, quandoque dicitur integrum semitonium vera proportio unius semitonii, sicut hic accipitur: ‚quod ergo sit integrum semitonium‘, id est, quae sit vera proportio maioris semitonii. LmLComm. Boeth. I 1, 17 p. 54: ‚et non integro‘: hic item aliter accipit (sc. Boetius) integrum semitonium quam superius; dixit enim integrum semitonium, i. verum minus semitonium. [s.XIV] LmLIac. Leod. spec. 2, 63, 21: Cum autem ipsi, ut videtur, semitonium integrum simpliciter vocent maius semitonium, quaeri potest ab eis, quid sit in re minus semitonium, scilicet diesis, et quid maius, scilicet apotome. eqs. ex errore, ut videtur: LmLAnon. Pannain p. 409: Item diatesseron constat ex duobus tonis et <non> (om. ms. et ed.; cf. LmLAnon. Pannain p. 410: Diapente ... constat ex tribus tonis et non integro semitonio) integro semitonio. LmLAnon. Pannain p. 410: Mostratum est, quod diapason ex diatesseron et diapente constet: diatesseron constat ex duobus tonis et <non> (om. ms. et ed.) integro semitonio et diapente ex tribus tonis et non integro semitonio, quae coniunctae efficiunt quinque tonos et duo semitonia, nec tamen videntur integrum semitonium posse (ed.: possent) perficere. LmLIoh. Aegid. 14, 7: diatessaron est minor consonantia vocum quattuor, intervallorum, id est distantiarum, trium, duobus tonis et <non> (om. ed.) integro semitono constans. ... Diapente vero est maior consonantia vocum quinque, sed intervallorum quattuor, ex tribus tonis et non integro semitonio constans.