Eintrag · Mhd. Wb. (Benecke/Müller/Zarncke)
schurge stf. stm.
1. anstoss, angriff (impetus) ahd. scurg, scurc stm. in widarscurc repudium Graff 6,542. dô nâmen si di schurge der var in daʒ vorburge unde legten vûr an Jerosch. 113. c. vgl. 186. a. mit sturmes schurge das. 102. c. 165. c. der guote sente Jorge, mit sîner starken schorge hâte er wunders vil erworht Heinr. 644. sanden ir genôʒe in schorgen, Laurencium und Jorgen das. 3041. sîns silbers schimel gap gimmen velsen schurc Frl. 313,14 u. anm.
2. das fortstossen, verlauf. in des meien schurc Jerosch. 177. c. vor etslîcher jâre schurc das. 2. a.