Hauptquelle · Westfälisches Wb.
Schō¹lmester m.
Schō¹l-mester m. [verstr.] Lehrer. ’n frech’n (allzu strenger) Schaulemester ( Isl Is ). De Scheolmester hät äunen Jungen an de Auern togen ( Det De ). Use Schaulmester es met niks tefrēän ( Dor Wl ). — Ra.: Van den ess de Scheolmester nich vell gewohr worn er ist ein schlechter Schüler ( Det Is ). — Sprichw.: Es de Schaulmester daut, het Frau un Kinner känn Braut ( Dor Wl ). Laiwer Sǖege hain (hüten) at Schaulmester spïelen ( Dor Wl ). Schaulmesters Braut es en sūe Braut ( Dor Wl ). — Sagw.: Wann de Schaulmester nit met verbrannt es, kann ’t alle nicks helpen, saggte de Junge, doa was de Scha…