Eintrag · Mhd. Wb. (Benecke/Müller/Zarncke)
schalcheit stf.
1. knechtschaft. daʒ er lôste si von schalkeit Trist. 6482.
2. art und handlungsweise böser knechte, arglist, bosheit. iwer herze dunket keiner schalkeit ze vil Iw. 40. er kunde âne schalkeit triegen das. 88. daʒ er ze lobe wirt durch guot und niht durch schalkheit Lanz. 9402. vgl. Walth. 32, 13. krone 43. b Sch. Vrid. 149,3. MS. 2,45. a. Erlös. 889. myst. 17,6. Bon. 17,24. 50,20. 92,94 u. m. Teichn. 195. 203. 272. Megb. 215, 12.