Hauptquelle · Köbler Mhd. Wörterbuch
schāf st. N.
schāf , st. N. nhd. Schaf ÜG.: lat. ovis BrTr, PsM Vw.: s. bivanc-, boc-, herbest-, herren-, kuchel-, loup-, mād-, meie-, trincgelt- Hw.: vgl. mnl. scaep, mnd. schāp Q.: Will (1060-1065), PsM, Lucid, RWchr, ErzIII, Enik, SGPr, GTroj, HvBurg, HvNst, Ot, EckhII, EckhIII, Parad, BDan, EvA, Tauler (FB schāf), Albrecht, BdN, Boner, BrTr, Chr, Craun, Freid, GenM (um 1120?), Iw, JJud, Mar, PassI/II, ReinFu, RvEBarl, Spec, SSp, Trist, UrbSäck, Urk, Walth, Warnung E.: ahd. skāf* 87, scāf, st. N. (a), Schaf; germ. *skēpa-, *skēpam, *skǣpa-, *skǣpam, st. N. (a), Schaf W.: nhd. Schaf, N., Schaf, DW 14, 19…