Eintrag · Althochdeutsches Wörterbuch
sazzôn sw. v.
sw. v., nhd. (älter) sassen.
sazzoten: 3. pl. prt. Gl 1,482,52 (M, clm 22201, 12. Jh.); zum Ansatz als ôn-Verb vgl. Gl.-Wortsch. 8,118, dagegen jan-Verb nach Matzel S. 51 u. Förster S. 178.
etw. besetzen: sazzoten [miserunt in omnem Samariam per circuitum usque Iericho, et] praeoccuperaverunt [omnes vertices montium, Judith 4,3] (7 Hss. bisezzen).