Eintrag · Althochdeutsches Wörterbuch
sar(o)roc st. m.
st. m., mhd. sarroc, frühnhd. sarrock (vgl. DWb. VIII,1802); as. sarrokk (s. u.), mnd. sar(r)ok, mnl. sarroch. — Graff II,431. VI,267.
Alle Belege im Nom. Sing.
sar-roc: Gl 3,651,34. 663,59; -roch: 2,373,39. 376,54. 3,621,5. 722,32. 4,118,45 (Sal. a2). Beitr. 73,219 (Sal. c; nach Gl 4,153,51); zum Schwund des Fugenvokals vgl. Gröger § 85a.
Kriegsmantel (vgl. Rich-Müller S. 441): paludamentvm est vestis quod dicitur sarroch [zu: a] paludamento [‘paludatus’, Prisc., Inst. II,441,26] Gl 2,373,39. 376,54. sarroch paludamentum 3,621,5. 651,34 (Hs. paludel). 663,59. 4,118,45. Beitr. 73,219 (nach Gl 4,153,51). paludamentum ł sarochium Gl 3,722,32 (zu mlat. sarrocium vgl. Duc. 7,666c s. v. superpellicium).
Abl. gisar(o)rockôt.