Eintrag · Althochdeutsches Wörterbuch
sar(o)nagal st. m.
st. m. — Graff II,1017. VI,267.
sar-nagil: nom. sg. Gl 4,225,11 (Florenz XVI.5, 12. Jh.); zum Fehlen des Fugenvokals vgl. Gröger § 85a.
scharfe Spitze an einer Rüstung oder Waffe: taringa (Hs. tarinca); zu mlat. taringa vgl. Diefb., Gl. S. 573c, DML XVII,3374a.