Eintrag · Lex. musicum Latinum
salicus
salicus -i m. Bezeichnung für eine dreitönige, aufsteigende Neume — term that designates a three note ascending neume [s.XI-XII] LmLNeum. Eptaphonus 3: scandicus et salicus (), climacus, torculus, ancus (inde LmLNeum. Scandicus 1: . LmLFrut. brev. 14 p. 102. LmLAmerus 16, 1. LmLHeinr. Eger 4 p. 44. LmLTrad. Holl. VIII 28, 68. LmLTrad. Holl. IX 2, 3, 127. LmLTrad. Holl. II 3, 207: salichus. LmLTrad. Holl. V 3, 250: salichus. LmLTrad. Holl. VII 4, 337). [s.XV] LmLTrad. Holl. IX 2, 4, 245: Continet eciam (sc. septimus tonus) antiphonas in ⋅G⋅solreut inchoantes et a ⋅G⋅solreut surgentes, sive per tonum sive per dytonum, ... sive per dyapente sub signo salichus, sicut patet in hac antiphona „Exortum est in tenebris“. Salichus enim est signum musice, cum fit intensio et elevacio saltus punctatim ita, quod unus punctus inferior unam syllabam usurpat, reliquus sublimior reliquam, sicut ibi eciam „Exortum est“. LmLIoh. Hoth. exc. p. 56: In quibus (sc. ecclesiasticis libris) reperimus quilismata, podatos, clines, cephalicos, porrectos, oriscos, scandicos, salicos, climacos, torcullos, ancos (ed. tertullos, aricos) et huiusmodi, quod idem Guido excogitavit. cf. LmLHuglo, Neumes p. 64; LmLFloros, Neumenkunde 2 p. 103-114; LmLCorbin, Neumen p. 9; LmLHiley, Plainchant p. 360 sq.