Eintrag · Althochdeutsches Wörterbuch
sackri st. m.
st. m.; as. sakkeri (s. u.); zur unklaren Bildg. vgl. Splett, Ahd. Wb. I,2,784 s. v. ?saggari, der einen Zushg. mit sahar ‘Schilf’ erwägt. — Graff VI,148 f.
sacch-ar-: dat. pl. -un Gl 2,645,30; -er-: acc. sg. -i 559,63. — sacher-: dat. sg. -e Gl 1,753,58 (M); acc. sg. -i 2,587,35 = Wa 101,29; -e 1,647,11 (M). — saccar-: nom. sg. -i Gl 1,424,13 (Rf). 646,70 (M, 2 Hss.; lat. acc. pl.). 647,10 (M). 2,620,38 (Ja). 4,92,53 (Sal. a1); dat. sg. -e 1,753,57 (M, 6 Hss.). 2,620,46 (-e unsicher, vgl. Steinm. z. St.); acc. sg. -i 1,314,22 (-kk-). 647,10 (M, 6 Hss.). 2,258,10 (M, 4 Hss.). 4,26,32 (clm 14804, Gll. 9. Jh.?); -e 2,555,1. 559,63. — sack-ar-: gen. sg. -as Gl 2,74,16 (clm 14324, Hs. 9. Jh.; zu -as vgl. Braune, Ahd. Gr.16 § 198 Anm. 2); -er-: nom. pl.? -e 744,5 (oder sg. (?), vgl. in ders. Hs. zinipech resina Gl 2,744,6). — sacg-ar-: acc. sg. -i Gl 2,697,28; -r-: dat. sg. -e 30; sagcari: nom. sg. 4,158,23 (Sal. c).
seckere 3,400,11 s. seckere mhd.
(brennender) Holzstoß, Scheiterhaufen: a) Scheiterhaufen zum Verbrennen von Menschen (vgl. DRWb. 11,1401 s. v. sackari): sakkari rogum [zu: (Abraham) posuit eum (Isaac) in altare super] struem lignorum [Gen. 22,9] Gl 1,314,22. saccari [vae civitati sanguinum, cuius ego grandem faciam] pyram [Ez. 24,9] 647,10 (1 Hs. pyra). sackaras [nesciebas Croesum regem Lydorum ...] rogi [flammis traditum? Boeth., Cons. 2,2 p. 28,33] 2,74,16. saccari rogum [vero construi Reparatus vidit, Greg., Dial. 4,31 p. 421] 258,10. saccare [hunc sponte conscendit] rogum [vir sanctus, Prud., P. Vinc. (V) 221] 555,1. 559,63. gemakad sacheri [conscen- de] constratum (Hs. constructum) rogum [ders., P. Laur. (II) 353] 587,35 = Wa 101,29. saccari hrogus ignis [zu: (die drei Männer im Feuerofen) medios truduntur in ignes nil audente] rogo [Sed., Carm. pasch. I,202] 620,38. saccare rogo (igne) [ebda.] 46. saccharun [impositique] rogis [iuvenes ante ora parentum, Verg., G. IV,477] 645,30. sacgari [tu secreta] pyram [tecto interiore sub auras erige, ders., A. IV,494] 697,28 (vgl. sub specie sacrificii praeparat mortis exequias, Serv.). sacgre [regina] pyra (rogo) [... sub auras erecta ... locum sertis et fronde coronat funerea, ebda. 504] 30. saccari rogus 4,26,32 (Hs. -um). 92,53. 158,23; Vok.-Übers.: saccari [venies ad eos ex adverso] pyrorum (Hs. pyrus) [2. Reg. 5,23] 1,424,13 (der Glossator hat pyrus in der Bed. ‘Scheiterhaufen’ statt kontextgerecht in der Bed. ‘Birnbaum’ übersetzt; zur Schreibung pyrus statt pirus für ‘Birnbaum’ vgl. Thes. X,1,2196,51); — hierher auch: sackere [(Datianus) iussit ut adducerentur omnes poenae (‘Marterinstrumente’) ...] caccabum (Hs. cacabi) [cum pice et resinam ferventem ... seu alias diversas posuit poenas, Pass. Georgi 1 p. 266] Gl 2,744,5 (metonym. Wiedergabe von lat. cacabus ‘Kessel (mit siedendem Pech)’, vgl. Mlat. Wb. II,8,58; nach Digitalisat der Hs. cacabi pleni pice et resina ferventes); b) Lagerfeuer: saccare [barbari ... accensa enim] pyra (5 Hss. noch igne) [, reficiebant nos omnes propter imbrem ... et frigus, Acta 28,2] Gl 1,753,57; c) (zum Kochen) aufgeschichtetes Holz: uvitihuffo (1 Hs. vuituffina) ł saccari [pone ollam ... pinguissimum pecus assume, compone quoque] strues [ossium sub ea, Ez. 24,5] Gl 1,646,70.