Eintrag · Althochdeutsches Wörterbuch
rustgî st. f.
? rustagî st. f. — Graff II,553.
rust-ic-: acc. sg. -i Gl 1,461,63 (M, 2 Hss.); -ig-: dass. -i 61 (M, 4 Hss.). Meineke, Basler Fragm. S. 109,9 (M); dat. sg. -i Gl 1,592,19 (M).
rustagi: acc. sg. Gl 1,461,60 (M, clm 18140, 11. Jh.); Anlehnung an den Bildungstyp auf -agî?
Unkultiviertheit, Wildheit (des sprachlichen Ausdrucks): rustagi ł samararti [idcirco feci, ut inextricabiles moras, et silvam nominum, quae scriptorum confusa sunt vitio, sensuumque] barbariem [, apertius et per versuum cola digererem, 1. Paral. Praef.] Gl 1,461,60 (3 Hss. nur vel rustigî, 6 nur sâmirertî). Meineke, Basler Fragm. S. 109,9. rustigi [de Isaia sciendum, quod in sermone suo disertus sit: quippe ut vir nobilis et urbanae eloquentiae, nec habens quidquam in eloquio] rusticitatis (2 Hss. stultiloquii, vgl. Gl 5,425,9) [admixtum, Is. Prol.] Gl 1,592,19 (2 Hss. gibûrisc).