Eintrag · Althochdeutsches Wörterbuch
Rûmâra st. m. pl.
st. m. pl., mhd. Rœmære, Rœmer, nhd. Römer; mnd. Rmer, mnl. Rome(e)re; afries. Rū- mere, Rōmere; vgl. an. Rómverir, Rómverjar pl. (vgl. Fritzner 3,129), got. Rûmoneis pl. — Graff II,507.
Zu der älteren Form mit -û- vgl. Braune, Ahd. Gr.16 § 41,4.
rumare: nom. pl. Gl 1,172,23 (PaK).
rom-ar-: nom. pl. -e Npgl 62,10; -a 13,5; -i Gl 3,131,9 (SH A). Npw 13,5; dat. pl. -en 27,5; -in 20,12; acc. pl. -a Npgl 40,11; -i Npw ebda.; -ær-: nom. pl. -e Hbr. I,274,22 (SH A); -] Gl 3,206,17 (vgl. Hbr. II,72,92 Anm.; SH B); -era: dass. 16 (SH B, 2 Hss.).
die Römer: lancparta daz sint rumare Italia Gl 1,172,23 (z. St. vgl. Splett, Stud. S. 247). romære Romani a Romuli nomine dicuntur [Hbr. I,274,21] 3,131,9. Hbr. I,274,22. Romani vel Quirites Gl 3,206,16. venient Romani . et tollent nostrvm (der Juden) locvm . et gentem (so chomint romara unde nemint uns stat unde liute) NpglNpw 13,5, ähnl. Npgl 62,10 (Np Romani). ih (Christus) heizzo Romanos (romara) chomen . unde storen sie (die Juden) NpglNpw 40,11. si (die Juden) beuuandon sih todes uone den romarin: den cherton si an dih (Jesus) Npw 20,12 (Np Romanis); ferner: 27,5 (Np Romani).
Vgl. rômliuti.