Eintrag · Althochdeutsches Wörterbuch
ringâri st. m.
st. m., mhd. nhd. ringer; mnd. mnl. ringer. — Graff II,530.
Alle Belege im Nom. Sing., falls nicht anders angegeben.
ring-ar-: -i Gl 3,144,61 (SH A, 2 Hss.); -e ebda. (SH A). 188,68 (SH B); -ære: 144,62 (vgl. Hbr. I,307,554 u. II,562,8; SH A); -er-: -i ebda. (SH A); -e 254,37 (SH a2; -gse). Hbr. I,307,554 (SH A); -] Gl 3,144,62 (SH A); nom. pl. -ârra Nk 460,20 [105,10/11] (zu -rr- vgl. Schatz, Ahd. Gr. § 263).
rengere: Gl 3,254,37 (SH a2, clm 2612, 12. oder 13. Jh.; zum Stammvokal -e- für i vgl. Braune, Ahd. Gr.16 § 31 Anm. 3).
Ringkämpfer: ringari palaestrita Gl 3,144,61 (vgl. Hbr. I,307,554 u. II,562,8). 188,68. 254,37. Hbr. I,307,554. so aber demo liste ist fone des pegunste . unde uone des aneuuirtedo . die sculdigen uehtarra unde ringarra heizent sicut in disciplinis . secundum quas . vel pugillatores . vel palaestrici secundum affectionem dicuntur Nk 460,20 [105,10/11] (vgl. DML IX,2083b s. v. palaestricus 2).
Vgl. rangâri.