Eintrag · Althochdeutsches Wörterbuch
rigilôn sw. v.
sw. v., mhd. rigelen, nhd. (älter) riegeln (beide in anderer Bed.); mnd. rēgelen (in anderer Bed.). — Graff II,440.
rigil-: 3. sg. conj. prs. -oe Gl 1,280,30 (Jb-Rd); inf. -on O 5,2,1; chi-rigilot-: part. prt. dat. pl. -en Gl 2,538,11; ki-: dass. -an 400,28 (lotan auf Rasur?). 413,44. 474,12; zu -an vgl. Braune, Ahd. Gr.15 § 58 Anm. 3, Berg, Prudentiusgll. S. 33; gi-: nom. sg. n. -az 419,46. 1) (sich) mit etw. gegen jmdn. wappnen, mit Akk. d. Pers. u. mit + abstr. Dat.: nu sculun wir unsih rigilon mit thes kruces segonon ... widar fianton O 5,2,1. 2) jmdm. Fürsorge gewähren, jmdn. umsorgen: pruatte rigiloe liluche [quaeramus domino nostro regi adolescentulam virginem, et stet coram rege, et] foveat [eum, 3. Reg. 1,2] Gl 1,280,30. 3) im Part. Praet.: zusammengerollt, eingeigelt: kirigilotan [sat] convolutis [artubus sensum profunda oblivio pressit, gravavit, obruit vanis vagantem sompniis, Prud., H. ad galli cant. (I) 85] Gl 2,400,28. 413,44. 474,12. 538,11. 4) im Part. Praet.: zurückgelehnt, mit ausgestreckten Gliedern, bequem: girigilotaz [corpus licet fatiscens iaceat] recline [paullum, Christo tamen sub ipso meditabimur sopore, Prud., H. a. somn. (VI) 150] Gl 2,419,46.
Vgl. ?girugilôn; rigil.