Hauptquelle · Elsässisches Wb.
Riester I
Riester I , Riest [Rîəstər Fisl. Mü. Heidw. Urbis Ruf. Ingersh. Katzent. ; Rìatər Obsteinbr. Hi. Su. Geberschw. Obhergh. Dü. Bf. Kerzf. Dachstn. ; Riètər Osthsn.; Rêtər Illk. ; Rîtər Str. Ingw. Betschd. Lobs. W.; Rîət Felleri. Demin. –lə] m. 1. Lederstück, womit zerrissenes Oberleder an Schuhen, Stiefeln usw. geflickt wird, Seitenfleck. Sag im Schue h macher, ër soll e klei n Riesterle uf d Schue h setze n Ruf. G e spätterti Hosse n un d R i ester uf de n Schue hen Illk. ‘D'r Stiffel het e Riester’ Franois Husm. 1886. 10. ‘zwei neui Riester un Flek uf sini Schue’ Str. JB. VII 183. ‘Riste…