repercutio

repercutio -cussi, -cussum, -ere wieder ansingen, repetieren — to strike repeatedly, to repeat [s.X-XI] LmLPs.-Odo mus. p. 277a-b. LmLPs.-Odo dial. p. 260a: Erunt itaque octava et nona utriusque (sc. toni) communes, ad quas dum cantus ascendit, si diu in eis permaneat, sive tertio vel quarto eas repercutiat, aut si in octava incipiat, modi erit primi (inde LmLTon. Gratianop. p. 23. LmLAmerus 22, 9. LmLTrad. Garl. plan. V 231. Ton. Sar. p. 12. LmLIac. Leod. spec. 6, 44, 9. LmLHugo Spechtsh. comm. p. 133. Trad. Holl. XX 4, 29). LmLPs.-Odo dial. p. 262a: Cum nec depositio sexti, nec tota elevatio fuerit quinti, si in decima ⋅c⋅ incipiat et eam vel [] undecimam ⋅d⋅ iuxta quantitatem suam saepe repercutiat, quintus erit modus (inde LmLTon. Gratianop. p. 32. LmLAmerus 22, 16. LmLTrad. Garl. plan. V 251. Ton. Sar. p. 37. LmLEngelb. Adm. 4, 34, 5. LmLIac. Leod. comp. 2, 8, 16. LmLIac. Leod. spec. 6, 48, 14. LmLHugo Spechtsh. comm. p. 138. LmLNicol. Burt. 1, 23, 145). LmLGuido micr. 16, 10: Igitur motus vocum, qui sex modis fieri dictus est, fit arsis et thesis, id est elevatio et depositio; quorum gemino motu, id est arsis et thesis, omnis neuma formatur praeter repercussas aut simplices (inde LmLIoh. Cott. mus. 23, 8. LmLTrad. Guid. 5. LmLAnon. Pannain p. 416. LmLAnon. Pannain p. 116. LmLMetrol. 3 p. 91. LmLQuat. princ. 3, 32. LmLIac. Theat. 15). LmLGuido reg. interp. 5. LmLGuido reg. 234: si vox quaelibet in cantu modo simplex resonat, / modo semet repercussa duplicat vel triplicat. LmLAribo 12 p. 58. LmLComm. Guid. 72 p. 106. LmLComm. Guid. 18 p. 149. LmLComm. Guid. 20 p. 149. LmLComm. Guid. 22 p. 149: Tremula est similiter vox repercussa sicut morula, sed illud interest, quia in morula voces eaedem aequali impulsu vocis proferuntur, in tremula vero eaedem nunc maiori, nunc minori impulsu vocis efferuntur quasi tremendo. LmLComm. Guid. 24 p. 149. LmLComm. Guid. 27 p. 150: Tenor alius repercussus, alius non repercussus, ut ille, per quem distinctionem syllabasque et neumas discernimus, quando in fine aliquarum vocum aliquamdiu immoramur. LmLComm. Guid. 31 p. 150: voces illas in eadem linea repercussas. LmLComm. Guid. 48 p. 152. LmLMot. Omnis cantus p. 187. LmLTon. Aug. p. 118b. [s.XI-XII] LmLQuaest. mus. 1, 20 p. 52. LmLTheog. Mett. 44, interp. 3 (p. 196b): Si ergo illi cantus ad ⋅a⋅ ascenderint et ibi demorati fuerint et ter vel quater in ⋅a⋅ repercuterint, sine dubio primi toni erunt. Si vero semel aut bis repercuterint, secundi erunt modi. LmLIoh. Cott. mus. 8, 5: Unisonus autem dicitur quasi unus sonus, quod, cum sit una vox, continue repercutitur (inde LmLHier. Mor. 14, 11 (p. 59). LmLPs.-Thomas Aqu. I 63. sim. LmLAnon. Pannain p. 111-112). LmLIoh. Cott. mus. 12, 16: et Odo huius artis experientissimus ... cantum, qui a finali ascendens quintam ter vel quater repercutit, autento deputat (inde LmLIac. Leod. spec. 6, 48, 10. Anon. Gemnic. 3, 2, 12). LmLIoh. Cott. mus. 19, 20 (inde LmLReg. comp. p. 194). LmLIoh. Cott. mus. 23, 9: Simplicem autem neumam dicimus virgulam vel punctum, repercussam vero, quam Berno distropham vel tristropham vocat. LmLAnon. Pannain p. 414: Notarum vero alia simplex, alia repercussa, alia composita (sim. LmLAnon. Pannain p. 116). [s.XIII] LmLAnon. Lovan. p. 489b. LmLDisc. Omnis homo II 17 p. 254. LmLDisc. Omnis homo II 20 p. 254. LmLDisc. Omnis homo II 25-26 p. 254. LmLAmerus 13, 2-4. LmLAmerus 22, 20. LmLTrad. Garl. plan. I 169 (sim. LmLTrad. Garl. plan. II 93). LmLEngelb. Adm. 4, 32, 8. [s.XIV] LmLMarch. luc. 11, 4, 91. LmLMarch. luc. 11, 4, 248: species dyapente, que fit ex uno intervallo, quecunque sit illa, est tante auctoritatis, quod, si in uno cantu bis vel ter repercussa fuerit, quantumcunque talis cantus descendat, etiamsi non ascendat ultra dyapente a fine, talis cantus auctenticus dicitur (inde LmLFr. Gafur. extr. 8, 5, 5. LmLIoh. Tinct. nat. 23, 6. LmLBonav. Brix. 16, 12). LmLMarch. luc. 12, 1, 19 (inde LmLBonav. Brix. 16, 3). LmLMarch. pom. 50, 33. LmLGuido Dion. 2, 3, 21: ut nota ... repercutiatur aut bis accipiatur. LmLIac. Leod. spec. 1, 26, 8. LmLIac. Leod. spec. 6, 62, 8: aliqua (sc. vox) repercutitur, cum dicitur re re. LmLIac. Leod. spec. 6, 69, 41: voces repercussas seu unisonantes. LmLIac. Leod. spec. 6, 70, 7: tenor, qui ex puris confectus est repercussis, idest vocibus aequalibus et unisonantibus. LmLIac. Leod. spec. 6, 71, 5: secundum Guidonis doctrinam vocum quaedam sunt repercussae, quae bis, ter aut pluries iterantur sine intentione et remissione. LmLIac. Leod. spec. 6, 72, 25. LmLIac. Leod. spec. 6, 73, 11-33. LmLIac. Leod. spec. 6, 73, 34: Dicuntur autem illae (sc. voces) repercussae vel aequisonantes, quae in eadem sunt linea vel in spatio ... Non repercussas vero vel inaequales. LmLHugo Spechtsh. comm. p. 134 (inde[] Trad. Holl. XVI 3, 4, 6). LmLSumm. Guid. comm. 3, 11: Si cantus a finali ascendens quintam supra finalem ter vel amplius repercusserit, licet quartam sub finali attigerit semel, potius autento quam plagali deputabitur (sim. LmLHeinr. Eger 5 p. 52). LmLHeinr. Eger 3 p. 40: Unisonus est consonantia unius soni in eodem spatio vel linea bis vel pluries ab uno vel pluribus sonantibus repercussi sicut sol sol, la la. LmLHeinr. Eger 5 p. 58. LmLComm. Boeth. II p. 348, 6. [s.XV] Anon. Gemnic. 2, 2, 39. LmLIoh. Legr. rit. 2, 1, 6, 12. LmLTrad. Holl. VI 7, 3: unisonus est 3^x: continuus, divisus et repercussus. Divisus est, qui singillatim profertur ... Repercussus est, ut patet hic: <...>. ... Tremulus est idem repercussus. LmLPaul. Paulir. 7, 2, 1 p. 59. LmLPaul. Paulir. 7, 2, 1 p. 59: Tenor est cantus grosse vocis, quo tenorista bassiori voce et notis longioribus occurrens multis notis repercussis temperat melodiam in sono, ne sit plus sonora eius vox, quam requirunt (ms.; ed.: requirit) repercusse. LmLPaul. Paulir. 7, 2, 2 p. 61. LmLPaul. Paulir. 7, 2, 2 p. 62: maxima correspondet tribus longis sic repercussis. LmLPaul. Paulir. 7, 2, 2 p. 63-66. LmLIoh. Tinct. nat. 30, 8 (sim. LmLIoh. Tinct. nat. 34, 4). LmLBart. Ram. 1, 2, 7 p. 44. LmLBonav. Brix. 15, 61. LmLGuill. Pod. 5, 18. LmLSzydlov. 13 p. 48: Quilibet cantus, si tociens repercutit quintam supra se, quociens repercutit sub se, est sub imperio plagalis toni. LmLContr. Prima regula 84: quamvis varietur contrapunctus, tamen non conceditur repercutere cantum in una voce, nisi ex necessitate in simili voce ... Et est pulchrior cantus suavior atque amenior auditoribus quam repercutere cantum in una voce.