Eintrag · Althochdeutsches Wörterbuch
rennunga st. f.
st. f.; vgl. mnd. renninge, ae. ærning. — Graff II,519.
rennungo: dat. sg. Gl 2,660,40 (clm 18059, 11. Jh.; von zweiter Hd. e aus a korr., letztes -n- nachgeschr.).
das Laufen, der Lauf: rennungo [Allecto ... arte nova speculata locum, quo litore pulcher insidiis] cursu [-que feras agitabat Iulus, Verg., A. VII,478].
Vgl. uprenninga as.