Hauptquelle · Althochdeutsches Wörterbuch
rehtogilîh Subst.-Adj.-Verb.
Subst.-Adj.-Verb. (vgl. Wilm., Gr. 22 § 371, Gröger § 17 II 1a, Braune, Ahd. Gr.15 § 300,1, Beitr. 5,59).
rehto-gi-lich: Grdf. S 111,27 (De Heinr., 11. Jh.).
in der Verbindung allero rehtogilîh alles Gerechte (vgl. reht V 3?): hic non fuit ullus ... cui non fecisset Heinrich allero rehto gilich (z. St. vgl. SchmidtWiegand, in: Ahd. II,951 f., vgl. ferner T 14,2 unter IV 1).
Vgl. rehtolîh.