Hauptquelle · Althochdeutsches Wörterbuch
rehhagern adj.
adj. — Graff IV,235 s. v. rechigerni.
reche-gernun: nom. pl. f. Nb 223,27 [180,18].
rachgierig: die dri rechegernun suestera ... ruzen fore amere ultrices scelerum deae ... maestae madent lacrimis (zum Ansatz als Adj. vgl. Götz, Dt. S. 12. 72; nach Sehrt, N.-Wortsch. S. 409 u. Kelle, Verbum S. 298 sw. Fem.).