redicta

redicta -ae f. Wiederholung (von Tönen oder Tonfolgen) — repetition (of notes or melodic gestures) [s.XV] LmLIoh. Tinct. contr. 3, 6, 1: De sexta generali regula, quae redictas fieri prohibet. Sexta regula est, quod super cantum planum canentes, in quantum possumus, redictas evitare debemus, maxime, si aliquae fuerint in tenore ut hic: (sequitur exemplum). Et quamvis ex omni parte in re facta regulariter etiam prohibeantur, aliquando tamen sonum campanarum aut tubarum imitando, ubique tollerantur, ut hic patet: (sequitur exemplum). Utque patet in his exemplis, redicta (Bologna, Bibl. Universitaria, Ms. 2573; ed.: redictas) nihil aliud est quam unius aut plurium coniunctionum continua repetitio. LmLIoh. Tinct. contr. 3, 7, 4. LmLContr. Quoniam hom. 5, 24: non debes facere redictam iterando voces ut sic: fa fa vel mi mi, cum tamen organum in multis partibus facit.