Eintrag · Lex. musicum Latinum
planctus
planctus -us m. Bezeichnung für die Solmisierung einer Tonstufe als mi (mit darüberliegendem Halbton) — term that designates the solmization of a pitch as mi (with the semitone positioned above it) [s.XIII] LmLElias Sal. 5 p. 20b: si punctus fuerit in ut in principio, tu minor debes moderare te cum puncto et punctum tecum. Si fuerit in re, grossum et rigidum sine planctu ponas. Si fuerit in ⋅E⋅, audacter invadas plangendo, rigide sonando, punctum restringendo, ne sentiat aliquam naturam mollificationis ... Si fuerit in ⋅G⋅, temperate accipias et pronunties sine planctu aliquo et mollificatione, rigide sustine eum in natura sua non mollificando. LmLElias Sal. 10 p. 27b: Quot litteras et punctos quisque tonorum obtinet de sui natura? Primam litteram pro re<gula> (ed.: re), ultimam pro fine, reliquas pro planctu (ms.; ed.: placitu) ascendendo et descendendo tam subtus se quam supra se. LmLElias Sal. 23 p. 48b. cf. LmLHochadel, Elias p. 211 sq.[]