Eintrag · Althochdeutsches Wörterbuch
phlûmâri st. m.
st. m.; mnd. plûmer, mnl. plumer(e); aus lat. plumarius, vgl. Frings, Germ. Rom. II,399 f. — Graff III,360.
Alle Belege im Nom. Sing.
phlumar-: -i Gl 1,421,58 (M); -e ebda. (M, 2 Hss.); phulumari: 57 (M, 2 Hss., 1 Hs. phu:lv-, o ausrad.). — plum-ari: Gl 1,421,58 (M); -ere: 3,382,59 (Jd); plovmere: 1,421,60 (M, clm 22201, 12. Jh.; zu -ov- für u in dieser Hs. vgl. Matzel S. 56 f.; oder ist û zu ou diphthongiert, vgl. Schatz, Abair. Gr. § 10?).
Seidenweber, Brokatwirker (? „Verfertiger von Seidenstoffen, die mit Gold im Muster von Flaumfedern durchwirkt sind“, vgl. Georges, Handwb.11 s. v. plumarius): arahari ł phulumari [bellum ..., in quo percussit Adeodatus ...] polymitarius [... Goliath Gethaeum, cuius hastile hastae erat quasi liciatorium texentium, 2. Reg. 21,19] Gl 1,421,56 (3 Hss. nur arahâri). plumere plumarius (Hs. -rus) 3,382,59.
Vgl. phlûmidôn, giphlûmôt.