Eintrag · Dt. Etym. Rechtswb. (Köbler)
Paladin M.
Paladin, M. ›Palastritter‹, 18. Jh. Lw. frz. paladin, M., ›Palastritter‹, Lw. it. paladino, M., ›Palastritter‹, aus lat. palatinus, M., ›Hügel auf welchem das Haus des Augustus stand‹, zu lat. palatium, N., ›Pa- last(, Hügel Palatium in Rom)‹, s. Palast