Eintrag · Althochdeutsches Wörterbuch
ougilî(n) st. n.
st. n., mhd. öugelîn, nhd. äuglein; mnd. gelîn.
ovgelin: nom. sg. Gl 3,69,69 (SH A). Hbr. I,125,139 (SH A; ov-); ovg-ilin: dass. Gl 3,69,70 (SH A); -elin: dass. 68 (SH A, 3 Hss., 1 Hs. evtl. -ł- vgl. Hbr. II,558,18). 177,36 (SH B). 488,38; nom. pl. 3,500,30; augellein: nom. sg. 69,69 (SH A, 15. Jh.). — Verschrieben: cugelin: nom. pl. Gl 3,497,19.
ougili: acc. pl. Gl 2,631,45. 1) (kleines) Auge: ovgelin ocellus Gl 3,69,68 (im Abschn. De membris hominis). 177,36. Hbr. I,125,139. 2) Knospe, Sproßansatz: ougili inzigisezanne [nec modus inserere atque] oculos inponere [simplex, Verg., G. II,73] Gl 2,631,45. ovgelin gemma 3,488,38. 500,30 (Hs. -ę; beide in einem Pflanzen- u. Heilmittelglossar). cimae chimae 497,19 (z. St. vgl. Is. 17,10,4: cyma dicitur quasi coma: est enim summitas olerum vel arborum, in qua vegens virtus naturalis est).