Hauptquelle · Mecklenburgisches Wb.
Orfeide f.
Orfeide Orfede f. a. Spr. eidlicher Verzicht auf Fehde zur Vergeltung: 'item rex et comes Albertus firmam facient cautionem, que orvede dicitur' (1224) UB. 1, 291; in der städtischen Gerichtsbarkeit eine Erklärung, die ein Bestrafter vor seiner Entlassung zu geben hatte: 'isti promiserunt et iuraverunt orveyde pro eo, quod detentus fuit' (Wi 1277) 2, 560; 'Johannes et Marquardus ... penestici fecerunt cautionem, que vulgo dicitur orveyde' Tech. Stadtb. 71; 'dusse swaren orvede also to holden lave yk peter westfale by landes leghe (stabend für gelêge n. gleich mhd. gelæge n. Lage, Zustand, Besc…