Eintrag · Althochdeutsches Wörterbuch
opheruuîn st. m.
st. m., mhd. opferwîn, nhd. opferwein. — Graff I,886.
opphir-uuin: acc. sg. Npw Cant. Deut. 38. — oph-er-win: nom. sg. Gl 3,155,31 (SH A, 2 Hss.). Hbr. I,339,359/60 (SH A, vgl. Gl 3,155,30); acc. sg. Np Cant. Deut. 38 (-uuîn); -ir-: nom. sg. Gl 3,155,30 (SH A). — op-fer-: nom. sg. Gl 3,155,31 (SH A, 2 Hss.). 214,19 (SH B).
offer-win: nom. sg. Gl 3,373,5 (Jd); offe-: dass. 155,32 (SH A, Darmst. 6, 12. Jh.; vgl. Bergmann, Mfrk. Gl. 254); zu -ff- im Frk. vgl. auch Müller, Beitr. (Halle) 82,153 u. Simmler, Kons.-Gem. S. 300.
als Opfergabe dienender Wein: ophirwin infertum vinum [dicitur, quod altario libatur, atque offertur, Is., Et. XX,3,7] Gl 3,155,30. Hbr. I,339,359/60. opferwin infertum vinum [quod altari infertur, hoc est libatus, Hbr. II,91,100] Gl 3,214,19. 373,5. uuar sint iro gota ... dero opherfriskinga sie azen . unde opheruuin trunchen de quorum victimis comedebant adipes . et bibebant vinum libaminum NpNpw Cant. Deut. 38.