Eintrag · Althochdeutsches Wörterbuch
ohsîn adj.
adj., mhd. ohsîn, frühnhd. ochsen (vgl. DWb. VII,1131); mnl. ossijn; vgl. an. yxna f.
osiner: nom. sg. m. Gl 2,563,18 (Köln LXXXI, Gll. 10. u. 11. Jh.; zum h-Schwund vor s vgl. Wolf, Glossen S. 80, Bergmann, Mfrk. Glossen S. 214).
vom Ochsen: bos. inde adiectiuum bubulus osiner. bubalus .i. uuisunt [zu: ultima et dementia est ... aras ofellis obsecrare] bubulis [Prud., P. Rom. (X) 383].
Vgl. Palander, Tiern. S. 141.