nona secunda

nona secunda Bezeichnung für die zweigeteilte neunte Tonstufe des Tonsystems (b und C) — term that designates the ninth tonal degree of the tonal system, which is subdivided into two degrees (b and C) [s.X-XI] LmLPs.-Odo mus. p. 268b: ⋅b⋅ et ⋅♮⋅ ..., id est nona, quamvis divisa in nonam primam et in nonam secundam. LmLPs.-Odo mus. p. 269a: Cum vero ... a sexta (sc. voce) (⋅F⋅) in primam nonam (⋅b⋅) progreditur, neque in primo, neque in medio, sed in fine semitonium signat. ibid.: Praeterea est alia diatessaron a secunda nona (⋅♮⋅) usque ad duodecimam (⋅e⋅). LmLPs.-Odo mus. p. 271a: Unde illa vox, quam primam nonam (⋅b⋅) dicimus, nulli priorum similis cernitur, quia nulla priorum sibimet diapason caritate famulatur. al. LmLPs.-Odo dial. p. 253b: a voce sexta ⋅F⋅ per quatuor divide et retro ⋅C⋅ aliam ⋅b⋅ rotundam pone; quae ambae pro una voce accipiuntur, et una dicitur nona secunda, et utraque in eodem cantu regulariter non invenietur (sim. []Trad. Holl. VI 24, 1). LmLPs.-Odo dial. p. 254a: Prima vero nona ⋅b⋅ et secunda nona ⋅C⋅ ad se invicem neque tonum neque semitonium faciunt, sed a prima nona ⋅b⋅ ad octavam ⋅a⋅ est semitonium, ad decimam ⋅c⋅ tonus. Secunda vero nona ⋅C⋅ ad octavam ⋅a⋅ e contrario est tonus, ad decimam vero ⋅c⋅ semitonium praestat. LmLPs.-Odo dial. p. 259b: Secundus autem tonus similiter finitur in eandem vocem ⋅D⋅ et ascendit cum eo usque ad nonam primam ⋅b⋅, ad decimam vero vel undecimam non pervenit (inde Ton. Gratinaop. p. 23. LmLIac. Leod. spec. 6, 44, 1. sim. LmLBonav. Brix. 15, 58). LmLPs.-Odo dial. p. 261a: si aliqua antiphona ... in decima ⋅c⋅ incipiat, ut „Vivo ego“ vel secundam nonam ⋅♮⋅, ut „Ecce quomodo computati sunt“ amplius diligat, tertii erit modi ... Volunt autem quidam quarto modo ad similitudinem tertii secundam nonam ⋅♮⋅ tribuere eo, quod sit diapente ad finem eius, prima vero nona ⋅b⋅ ad finem eius nulla consonantia sit (inde LmLTon. Gratianop. p. 28. LmLTrad. Garl. plan. V 241. LmLIac. Leod. comp. 2, 8, 12. LmLIac. Leod. spec. 6, 46, 9). al. LmLOrg. Mediol. rhythm. 104: Tunc versatur cantus in ⋅F⋅, prima nona organum. al. [s.XI-XII] LmLQuaest. mus. 1, 19 p. 46. al. LmLTon. Gratianop. p. 25 (cf. LmLPs.-Odo dial. p. 260a). al. LmLTon. Nivern. f. 145r p. 124. [s.XIII] LmLTrad. Garl. plan. V 237 (cf. LmLPs.-Odo dial. p. 260b). al. [s.XIV] LmLIac. Leod. comp. 2, 5, 25: ⋅C⋅ quadrata, quae secundum Guido<nem> est secunda nona incipiendo monochordum in ⋅A⋅ gravi. al. LmLIac. Leod. spec. 2, 63, 9: Vocatur autem ⋅b⋅ de ⋅b⋅fa ⋅♮⋅mi nona, quia in nono loco ponitur post ⋅a⋅ primam et quia voces suae inaequales sunt, una, scilicet fa, quae cantatur per ⋅b⋅ molle vel rotundum, illa vocatur ⋅b⋅ nona prima, alia, scilicet mi, quae cantatur per ⋅♮⋅ durum, quadratum vel caudatum, vocatur nona secunda. LmLIac. Leod. spec. 2, 63, 20: licet ⋅b⋅ prima nona dividat tonum, qui est inter ⋅♮⋅ nonam secundam et ⋅a⋅ octavam, non sequitur, quod in partes aequales. LmLIac. Leod. spec. 2, 67, 3: Illae duae voces, quae sunt fa et mi in ⋅b⋅ nona prima et ⋅♮⋅ nona secunda, multum inter se dissonant. LmLIac. Leod. spec. 2, 69, 2: apotome reperitur, ubi toni maior pars, hoc est inter fa et mi de ⋅b⋅fa ⋅♮⋅mi sive inter ⋅b⋅ nonam primam et ⋅♮⋅ nonam secundam et inter ⋅b⋅ sextamdecimam primam et ⋅♮⋅ sextamdecimam secundam. LmLIac. Leod. spec. 2, 70, 18: cum procedere volumus de ⋅b⋅ nona prima ad ⋅♮⋅ nonam secundam, revertimur ad ⋅a⋅ octavam dicentes mi re, mi ascendendo de re ipsius ⋅a⋅lamire in mi ipsius ⋅b⋅fa ⋅♮⋅mi, inter quas voces est tonus. al. LmLHugo Spechtsh. comm. p. 133 (cf. LmLPs.-Odo dial. p. 260a). al. [s.XV] LmLGuill. Pod. 3, 13: secundam nonam, idest paramese, que est ⋅C⋅, quam quadratam vocant. ibid.: tryte synemenon, que est prima ⋅b⋅ nona, quam ideo mollem vocant. al.