Hauptquelle · Althochdeutsches Wörterbuch
nôdfiur as. st. n.
as. st. n., mnd. -nôtvr (in jôhannes-); mhd. nôtviur, nhd. notfeuer. — Graff III,676.
nod-fyr: nom. sg. Wa 66,4 (Ind., 9. Jh.).
Notfeuer (ein nach heidnischem Brauch durch Reibung von trockenem Holz erzeugtes Feuer zur Heilung u. Abwehr von Viehkrankheiten, vgl. Hwb. d. dt. Abergl. 6,1138 ff., Hellgardt, in: Ahd. u. as. Lit. S. 193): de igne fricato de ligno id est nodfyr.]