Eintrag · Mhd. Wb. (Benecke/Müller/Zarncke)
namelôs adj.
1. namenlos. sus sprach der namelôse dô Iw. 203.
2. wesenlos, dem gar keine bezeichnung zukommt. man wil daʒ namelôse leben dem gehêrten namen geben Trist. 18039. quod neque bonum neque malum est, neque justum neque injustum: diu namelôs sint, tiu neweder sint cuot noh übel, reht noh unreht leseb. 136,4.