Eintrag · Althochdeutsches Wörterbuch
nâhgengil st. m.
st. m. (zur Bildg. vgl. Kluge, Stammb. § 18); vgl. mnl. nagingel adj., ae. néahgangol adj. (vgl. Bosw.T., Suppl. S. 647 f.), an. nágǫngull adj. (vgl. Fritzner 2,783). — Graff IV,104.
nah-kengila: nom. pl.? Gl 2,75,20 (mus. Brit. Arund. 514, 10./11. Jh.). — nah-gengilen: dat. pl. Gl 2,60,63 (Sg 845, Gll. 10. oder 11. Jh.; Eins. 179, 10. Jh.). 64,56 (Eins. 149, Hs. 10. Jh.; geheimschriftl. nbhgfngklfn, wobei das erste f auf Rasur steht, vgl. Steinm.).
Hierher auch (?), verstümmelt: nahg|: nom. sg. Beitr. (Halle) 85,243 (vor Gl 5,29,5; l. nahgengil?).
Vertrauter, Gefolgsmann: nahgengilen [nam quid ego de regum] familiaribus [disseram ... quos quidem regia potestas ... prosternit? Boeth., Cons. 3,5 p. 61,24] Gl 2,60,63. 64,56. nahkengila (erg. uuesan, Steinm.) [hi vel regnare ipsi volunt vel regnantibus] adhaerere [conantur. at quibus optimum quiddam claritas videtur, hi vel belli vel pacis artibus gloriosum nomen propagare festinant, ebda. 3,2 p. 52,21] 75,20; hierher vielleicht auch: satell| (darunter:) nahg| (l. nahgengil?) [(am Rande zu:) satelles [, quod adhaereat alteri, sive a lateris custodia, Is., Et. X,255] Beitr. (Halle) 85,243 (vor Gl 5,29,5; beide Wörter von anderer Hand untereinander u. seitlich angeschnitten).