Hauptquelle · Köbler Mnd. Wörterbuch
nākȫmelinc M.
nākȫmelinc , M.
- nhd.
- „Nachkömmling“, Nachkomme, Erbe (M.), Rechtsnachfolger, Amtsnachfolger
- ÜG.:
- lat. successor
- Vw.:
- s. erven-
- Hw.:
- s. nākōmære; vgl. mhd. nāchkomelinc, mnl. nacomelinc
- Q.:
- SSp (1221-1224) (nākömeling)
- I.:
- Lüt. successor?
- E.:
- s. nā (1), kȫmelinc
- W.:
- s. nhd. Nachkömmling, M., Nachkömmling, DW 13, 82?
- L.:
- MndHwb 2, 1060 (nâkōmelinc), Lü 241b (nakomelink)
- Son.:
- langes ö