Eintrag · Althochdeutsches Wörterbuch
munihlîh adj.
adj., mhd. münechlich; mnl. moniclijc; ae. munuclíc; vgl. nhd. mönchisch, mnd. mönkich. — Graff II,804.
munih-lih-: acc. sg. m.? -an Gl 2,113,64 (M, 10. Jh.); -en ebda. (M, 10. Jh.); munich-: dass. -en 63 (M, 2 Hss., 10./11. u. 11. Jh.); monih-lichen: dass. 65 (M, Hs. 12. Jh.).
mönchisch: munichlihen (lîb?) [qui vere, et sincere] singularem [sectantur vitam, competenter honorentur, Conc. Chalc. IV p. 134].