molliter weich, sanft (als Klangqualität) — supplely, mildly (as quality of sound) 1 in Bezug auf die antiken Tongeschlechter — with reference to the Greek genera [s.IX] LmLGloss. Mart. Cap. 959/369, 13-4: ‚diatonici duae‚ mollis atque robusta ... una mollis‘: Una mollis, quia <sonat> molliter, ubi tonus, mollius, ubi tria emitonia. [s.XIV] LmLAnon. Ellsworth 5 p. 228 app. crit.: Cromaticum genus a dyatonico quasi in naturale recedens et mollius resonans et in alium transit colorem. 2 zur Charakterisierung der vierten Kirchentonart — for characterization of the fourth mode [s.XIII] LmLAnon. Lovan. p. 492a: Quartus (sc. tonus) vult molliter (cum melodia). 3 in Bezug auf Intervalle — with reference to intervals [s.XIII] LmLHier. Mor. 12 p. 50, 23: Dicunt enim (sc. aliqui), quod inter VI voces, ex quibus scilicet constat quilibet cantus, duae in sono sunt signanter sibi oppositae, una videlicet, quae dura et aspera in sui pronuntiatione est, scilicet mi, alia vero, quae molliter pronuntiatur, scilicet fa. [s.XV] LmLIoh. Olom. 7 p. 32: Semiditonus ... dicitur a ‚semis‘ et ‚ditonus‘, quia imperfectius et mollius sonat quam ditonus. LmLUgol. Urb. 1, 14, 5: unum, scilicet fa, mollius semitonium terminando, aliud, scilicet mi, tonum durius finiendo profertur (inde LmLFr. Gafur. extr. 5, 3, 1). LmLAnon. Carthus. pract. 11, 2. al. LmLGuill. Pod. ench. 17 p. 378. LmLGuill. Pod. 2, 5. 4 in Bezug auf das b rotundum — with reference to b rotundum[] [s.XIV] LmLIoh. Boen ars 2, 19, 11: ⋅b⋅fa⋅♮⋅mi ... virtutem in se continet duplicis clavis, secundum quod mollius et durius sonus in illa clave fieri possit. LmLIoh. Boen mus. 1, 101. al. [s.XV] Prosd. plan. 1, 9 p. 58, 5: per primum ⋅b⋅, scilicet rotundum, vox molliter atque dulciter elevatur. LmLAnon. Carthus. pract. 7, 12: ⋅b⋅ molle, quia sonus fa tendens ad descensum, molliter, id est depresse, sonari debet et cantari. al. LmLTrad. Holl. III 2, 19. LmLMich. Keinsp. 8, 33. 5 zur Charakterisierung des Hexachords F-d (hexachordum molle) — for characterization of the hexachord F-d (hexachordum molle) [s.XV] LmLGeorg. Ans. 3, 25: At enarmonici genus cantus Latino ⋅b⋅ signatur et ⋅f⋅ littere supponitur in omni sua replicatione, et cantui disposito signum appositum notat mollius et suavius cantandum. al. LmLTrad. Holl. I 1, 6, 8: Naturalis autem cantus ... nec nimis aspere nec nimis molliter sonans mediocriter progreditur (sim. LmLTrad. Holl. III 2, 1 glo. LmLSzydlov. 3 p. 16). 6 in Bezug auf den Charakter eines Gesangs oder des Gesangsvortrags — with reference to the character of a song or of a vocal performance [s.XV] LmLIoh. Hoth. exc. p. 41: Canunt tamen aliquid mollius aut durius, cum haec ita sint.