Hauptquelle · Althochdeutsches Wörterbuch
minnglîh adj.
adj., mhd. minneclich, frühnhd. nhd. (veraltet) minniglich (vgl. DWb. VI,2245); mnd. minnichlĩk, mnl. minclijc. — Graff II,775 f.
minn-eg-lîchen: acc. pl. m. Nc 695,5 [9,16] (ming-).
liebevoll: uuanda er (Cillenius) ... selbo sah iro allero minneglichen gehileicha . keinota ouh er sih zegehienne Cillenius . simulque quod cunctorum affectiones et thalamos conspicatur . dum paret . i. obedit ad auxilium plurimis . uxorem ducere instituit.
Abl. minniglîhho.