Eintrag · Althochdeutsches Wörterbuch
metamên sw. v.
sw. v.; vgl. ae. medumian, got. midumonds substant. part. prs. m. — Graff II,673.
metem-: 3. sg. -êt Nb 269,20 [209,29]. Nc 726,22 [43,13]. Np 54,24 (-et); 3. pl. -ent ebda.; part. prs. acc. sg. -êntez Nc 831,29 [152,13]. 1) lenken, regeln, ordnen: uuanda aber guot rihtare ist . ter dia uuerlt metemet quoniam bonus mundum rector temperat Nb 269,20 [209,29]. er (Apollo) gat mitter dero planetarum . unde metemet iro musicam [vgl. quia ipse est moderator musicae caelestis, Rem.] Nc 726,22 [43,13]. dar sah si ein skef . alle naturliche ferte metementez ibi quandam navim totius naturae cursibus moderantem . i. modum inponentem conspicatur 831,29 [152,13]. 2) das rechte Maß festsetzen für etw., mit Akk. d. Sache: manslekken unde uizese . nemetement iro tage . got metemet sie . sie nehabent iro geuualt viri sanguinum et dolosi non dimidiabunt dies suos [vgl. omnium dies in praedestinatione noscuntur esse definiti, Cass.] Np 54,24.
Abl. metamunga.