Eintrag · Althochdeutsches Wörterbuch
merimen(n)i st. n.
st. n., merimin st. n., merimin(n)a sw., auch st. f., mhd. merminne st. sw. f.; as. meriminnia f., mnd. mērminne f., mnl. meerminne f.; ae. meremen, meremenn f. (vgl. Bosw.-T., Suppl. S. 636), meremenen f.; zum Zweitglied vgl. Schatz, Abair. Gr. § 27, vgl. auch Splett, Ahd. Wb. I,2,592 Anm. 27. 28 u. 625 Anm. 3. — Graff II,753. 774 f.
Sichere Neutra: meri-menni: nom. sg. Gl 4,223,17 (clm 19410, 9. Jh.; vgl. in ders. Hs. noch merimeni ebda. Anm. 7); nom. pl. 1,375,13 (Sg 295, Gll. 9./10. Jh.? Sg 9, 9. Jh.; lat. gen. pl.). 377,52 (M). 602,20 (M, 3 Hss., 1 Hs. -meni). 619,57 (Rb). 4,160,20 (Sal. c); -meni: nom. sg. 223 Anm. 7 (clm 19410, 9. Jh.; vgl. in ders. Hs. noch merimenni ebda. Z. 17); -minni: nom. pl. 1,602,21 (M, Wien 2723, 10. Jh.; zu assimiliertem Stammvokal -i- vgl. Schatz, Abair. Gr. § 27); mere-manniu: nom. pl. S 127,56 (Phys.; zur Endg. vgl. Braune, Ahd. Gr.15 § 198 Anm. 5); mer-manni: nom. sg. 60 (Phys.). — Verstümmelt: mere-m:i: nom. sg. Gl 3,429,37 (l. meremeni, Steinm.; Vat. reg. 1701, 11. Jh.).
meri-min: nom. pl. Gl 2,55,21 (Sg 845, Gll. 10. oder 11. Jh., Eins. 179, 10. Jh.); mere-: nom. sg. 5,28 (Fulda Aa 2, 10. Jh.); mer-: dass. 4,229,12. 230,21 (beide clm 14456, Gll. 9. Jh.?).
meri-minno: gen. pl. Gl 4,261,20 (M, Goslar 2, 14. Jh.); -minnu: dass.? Publ. 62,449,48 (Paris Lat. 9532, Gll. 9., 10. u. 11./12. Jh.; -u statt -o (?); -u jedoch Endung des Nom. Akk. Plur., vgl. dazu Steffens, Publ. 62,455 Anm. 37 u. Bergmann, Mfrk. Glossen S. 102 mit Anm. 257); mer-minno: dass. Gl 1,377,51 (M, clm 22201, 12. Jh.).
Sichere Feminina: meri-minn-: nom. pl. -on Gl 1,376,18 = Wa 75,21 (Carlsr. S. Petri, 11. Jh.); -un 602,21 (M, 2 Hss.; in 1 Hs. -minnun von jüngerer Hd. aus -minni korr.). — Verschrieben: mer-mimnun: nom. pl. Gl 3,686,46 (l. merminnun oder meriminnun, Steinm.).
meri-minna: nom. pl.? Gl 1,602,22/23 (M, clm 14689, Hs. 12. Jh.; -a aus e korr.); mer-minno: dass? 23 (M, clm 22201, 12. Jh.; zu -o vgl. Braune a. a. O. § 207 Anm. 7; vgl. noch Gl 1,377,51 in ders. Hs.).
meri-minn-: gen. pl. -ono Gl 1,377,48 (vgl. Gl 5,91,4; M, 2 Hss.; in einer Hs. zweites i angehängt); -ino 375,12 (S. Paul XXV d/82, 10. Jh.); -on 377,50/51 (M); -min-: dass. -ono 49 (M); -ona ebda. (M, 2 Hss.); mere-min-none: dass. 50 (M). — Verschrieben (?): meri-manna: nom. sg. Gl 4,97,45 (Sal. a1, clm 17152, 12. Jh.; l. meriminna).
Nicht eindeutig: mere-minne: nom. pl. Gl 3,260,29 (SH a2, 2 Hss.).
Meeresungeheuer, Sirene: meriminnino ł gelastraro [nos ad patriam festinantes, mortiferos] sirenarum [cantus surda debeamus aure transire, Jos., Praef.] Gl 1,375,12. 377,48. 4,261,20. meriminnon sirenae [zu ebda.] 1,376,18 = Wa 75,21. 377,52 (nach Gl.-Wortsch. 6,340 in 1 Hs. noch: syrenae tres finguntur ex parte virgines et ex parte volucres habentes alas et ungulas, vgl. dazu Is., Et. XI,3,30). merimenni [respondebunt ibi (sc. in Babylon) ululas in aedibus eius, et] sirenes [in delubris voluptatis, Is. 13,22] 1,602,20 (1 Hs. noch dracones cristantes, vgl. Davids, Bibelgl. S. 222,818). 619,57 (sirenae). meremin [quot litteris masculina finiuntur nomina? ... septem: a, o, l, n, r, s, x ... feminina quot? ... Eisdem, ut: Roma, virgo, Tanaquil,] Siren (in Hs. Rasur nach n) [, mater, civitas, pax, Alc., Gr. p. 862C] 2,5,28. merimin [sed abite potius,] sirenes (Hs. sirenae) [, usque in exitium dulces, meisque eum (Boethium) musis curandum sanandumque relinquite, Boeth., Cons. 1,1] 55,21 (vgl. tractoricae .i. marinae puellae . monstra marina quae a can(t)ibus multos decipiunt, Sprachwiss. 26,338; vgl. noch K.-T. 1A,11 zu K.-T. 1,10,19 mit Is. XI,3,30 f.). mereminne sirenae 3,260,29. 429,37. 686,46. 4,97,45. 160,20. merimenni scilla (vgl. CGL VII,289 s. v. squilla) 223,17. ebda. Anm. 7. mermin siren (darauf aceste meretrix) 230,21. meriminnu [narrant gentilium fabulae, cantibus] sirenarum [nautas in saxa praecipites et ad Orphei citharam arbores bestiasque ac silicum dura mollita, Hier., Ep. CXVII,6, PL 22,957] Publ. 62,449,48. in demo mere sint uunderlihu uuihtir, diu heizzent sirenę unde onocentauri. Siręne sint meremanniu unde sint uuibe gelih unzin ze demo nabilin, dannan uf uogele, und mugin uile scono sinen sirenae ... animalia sunt mortifera, quae [a capite] usque ad umbilicum figuram feminae habent S 127,56. so daz mermanni daz gesihit, so uerd ez in unde brihit si et tunc ille videntes, eo (l. eos) esse sopitos, invadunt et laniant carnes eorum 60; hierher auch: mermin celeuma Gl 4,229,12 (zu lat. celeuma ‘Seefahrergesang’ vgl. Mlat. Wb. II,434,44 ff., vgl. aber in ders. Hs. Gl 4,230,21).
Vgl. RGA 33,292 s. v. Wassergeister; Grimm, Myth. S. 360—361.