Hauptquelle · Grimm (DWB, 1854–1961)
marner m.
marner , m. 1 1) seemann, schiffsführer; aus dem ital. marinaro, marinarjo, franz. marinier, mittellat. marinarius im mhd. als marnære, marner übernommen: den ( todten ) wurfe wir vil drâte mit gemeinem râte ûʒ dem kile über den bort, als wir heten vor gehôrt, und der marner uns gebôt. Wiener meerfahrt v. 528 ; auch als merner: der von Wîda was genant und obriste was erkant ubir dî mernêre. Jeroschin 8025 ; nach dem 15. jahrh. abgestorben: marinarius mariner Dief. 247 a ; wenne die marner süeʒ waʒʒer machen wellent, daʒ si trinken und dâ mit si ir eʒʒen kochen, sô nement si ainen grôʒen kopf v…