Eintrag · Althochdeutsches Wörterbuch
manônto adv.
adv. — Graff II,767 f. s. vv. manôn, manên.
man-onto: Gl 2,217,13. 225,77 (beide S. Flor. III 222 B, Gll. 9. Jh.?); -onte: 210,17 (Schlettst., 12. Jh.); -ondo: 237,42 (Zürich Rhein. 35, Hs. 9./10. Jh.).
mahnend, auffordernd: pisueriginte manonte [hinc Paulus religiosorum mentes a mundi consortio] contestando [, ac potius] conveniendo [suspendit, dicens, Greg., Cura 2,7 p. 24] Gl 2,210,17. 237,42. gistillanto manonto contestando conveniendo [ebda.] 217,13. 225,77.
Vgl. manênto.