magistralis

magistralis -e (magisterialis) zu den authentischen Kirchentonarten gehörig — belonging to the authentic modes [s.XI] LmLTon. Mett. p. 62: Autenticus vel autentus protus Grece, quod veraciter Latine auctoralis, id est magisterialis primus vel auctoritas, id est magister primus. ibid. eqs.[] [s.XIV] LmLHeinr. Eger 5 p. 51: quos et ob hoc autentos vocabant, hoc est autorales, magistrales seu principales. [s.XV] LmLGob. Pers. p. 186b: Graeci dicunt ‚authentum‘, quod sonat Latine ‚autoritas‘, inde sonus authentus dicitur magistralis. LmLTrad. Holl. II 8 p. 40 (p. 430b): Apud Grecos tantummodo quattuor toni fuerunt, nomina scilicet prothos, deuteros, tritos et tetrartos; nichilominus tamen ex his quattuor alii quattuor resultabant, quia quilibet praedictorum in duos dividebatur, videlicet in autentum et in plagalem, id est magistralem et subiugalem vel principalem et collateralem. Illos enim tonos, quos nos impares consideramus, sicut sunt primus, tercius, quintus et septimus, ipsi Greci dixerunt autentos et nos principales vel magistrales (sim. LmLLad. Zalk. B 5).