Eintrag · Althochdeutsches Wörterbuch
maganuuerc st. n.
st. n. (zum Ansatz mit obd. magan- vgl. Matzel, Unters. S. 162 Anm. 48; zu magan als Erstglied in verstärkender Funktion vgl. Henzen, Wortb.3 § 30); ae. mægenweorc; an. meginverk. — Graff I,965 s. v. maganwerah.
magen-uuerch-: gen. sg. -es Np 144,12; acc. sg. -] 5. — magin-uuerh: acc. sg. Npw 144,5.
Großartigkeit, Größe: daz magenuuerch dinero guollichun heiligi sprechent sie magnificientiam gloriae sanctitatis tuae loquentur NpNpw 144,5. daz sie chunt tuoen ... die guollichi des magenuuerches dines riches ut notam faciant ... gloriam magnificentiae regni tui Np 144,12.