Eintrag · Althochdeutsches Wörterbuch
luzzilî st. f.
st. f. (auch luzzilîn st. n. (?), s. u.), frühnhd. lützele (vgl. DWb. VI,1356). — Graff II,320 f.
luzz-ili: gen. sg. Frank, Glossen S. 103,141 (Leipzig Rep. II. A. 6, 9. Jh.); dat. sg. Gl 1,578,21 (M); -eli: dass. Nb 110,27 [96,5]; luz-ili: dass. Gl 1,578,19 (M, 6 Hss., 1 Hs. -v-). O 2,7,48 (PV); luc-: dass. ebda. (F).
Hierher auch (?): luzilin: acc. sg. O 5,14,5; zur Nebenform auf -în vgl. Braune, Ahd. Gr.15 § 228 mit Anm. 1 u. Piper, Glossar S. 276; Franck, Afrk. Gr.2 S. 185. 269 dagegen setzt luzzilîn st. n. an.
luzelin Gl 4,455,20/21 s. dort. 1) Kleinheit, geringe Größe: Aristotiles leret in cathegoriis . daz punctvm si anauang lineę ... unde doh punctum fore luzzeli nehein deil nesi dero lineę Nb 110,27 [96,5]; Übergang zu 2: mag iawiht queman thanana, thaz si thiheining redina, guatigiliches fon luzili thes wiches? O 2,7,48. 2) Wenigkeit, in einer auf die eigene Person bezogenen Bescheidenheitsfloskel: luzzili motim [iuxta statuta totius concilii congregati, et meae] mediocritatis sententiam [, placet facere rerum omnium conclusionem, Conc. Afr. CXXXIII p. 170] Frank, Glossen S. 103,141. 3) Kleinigkeit, mit partitivem Gen.: thoh will ih es mit willen hiar luzilin gizellen O 5,14,5. 4) Verminderung, Abnahme: in luzili [laboravit pauper] in diminutione [victus, et in fine inops fit, Eccli. 31,4] Gl 1,578,19 (4 Hss. nur luzzilî).