Eintrag · Althochdeutsches Wörterbuch
lôrboumîn adj.
adj., mhd. lôrboumîn, frühnhd. lorbäumen (vgl. DWb. VI,1144). — Graff III,119.
lor-bou-min: Grdf. Gl 3,411,80 [HD 2,125] (-ov-); acc. sg. f. -]a Nc 698,8/9 [13,2] (lô-); -men: Grdf. Gl 3,388,64 (Jd; -bouM).
vom Lorbeer(baum) stammend, aus Lorbeerholz: lorboumen laureum Gl 3,388,64 (im Abschn. De alterius autem materiei vasis). lorbovmin lauream 411,80 [HD 2,125] (in lat. Text). Apollo zeigota iro ouh mit sinero uuiziglichun gerto . dia er io lorboumina treget . alle fogelrarta ramum laureum gestat Nc 698,8/9 [13,2].
Vgl. laurîn.