longus

longus -a, -um et subst. longa -ae f. lang, Länge — long, length I auf die metrische Länge von Silben bezogen — with reference to lengths of syllables in metrical verse [s.IV] LmLAugust. 2, 3, 3: si spatium, quod brevis occupat, recte unum tempus vocatur, spatium item, quod longa occupat, recte duo tempora nominari (inde LmLComm. Boeth. II p. 138, 13). LmLAugust. 2, 4, 5: syllaba omnis aut brevis aut longa. al. [s.V] LmLMart. Cap. 9, 982. al. [s.VI] LmLCassiod. inst. 2, 5, 10: Scripsit etiam et pater Augustinus de musica sex libros, in[] quibus humanam vocem rithmicos sonos et armoniam modulabilem in longis syllabis atque brevibus naturaliter habere posse monstravit. LmLIsid. etym. 1, 16, 2: Ideo autem syllabae longae brevesque dicuntur, quia per varias vocum moras aut dupla aut simpla spatia temporis habere videntur. al. [s.IX] LmLScol. ench. 1, 386: Ut attendatur, ubi productioribus, ubi brevioribus morulis utendum sit, quatinus uti, quae sillabae breves quaeque sint longae, attenditur (inde LmLQuaest. mus. 1, 22 p. 60). [s.X] LmLCant. Quid est cant. c. 482: Ortus quoque suus atque compositio (sc. cantus) ex accentibus toni vel ex pedibus syllabarum ostenditur. Ex accentibus vero toni demonstratur in acuto et gravi et circumflexo. Ex pedibus denique syllabarum ostenditur in brevi et longa (inde LmLIoh. Cicon. mus. 2, 30 p. 298, 17). LmLGuido micr. 15, 49: Item ut in unum terminentur partes et distinctiones neumarum atque verborum, nec tenor longus in quibusdam brevibus syllabis aut brevis in longis obscoenitatem paret (inde LmLAnon. Pannain p. 114. LmLMetrol. 80 p. 88). [s.XIII] LmLMetrol. 65 p. 86: Non autem parva similitudo est metris et cantibus, cum et neumae loco sint pedum, et distinctiones loco sint versuum, utpote ista neuma dactilico, illa vero spondaico, alia iambico more decurrit, et distinctionem nunc tetrametram, nunc pentametram, alias quasi hexametram cernas, et multa alia ad hunc modum. Dactilus unam habet longam et duas breves sequentes hoc modo: . ... Licet enim longas et breves nominemus, non sic tenentur in plana musica sicut et in organo, sed omnes notae praeter pausationes aequaliter cantentur; ad nil enim deserviunt nisi tantum ad ornamentum (inde LmLIoh. Hanb. tract. p. 362, 5). al. LmLAugust. min. 16. LmLTrad. Franc. I p. 32: requiritur bona cadentia dictaminum cum discantu ita, quod longae figurae longis syllabis, breves brevibus nobiliter adaptentur (sim. LmLFr. Gafur. extr. 10, 1, 6). LmLWalt. Odingt. 4, 1, 15: Si autem pes longam habeat in depositione et longam in elevatione, vocatur spondeus. al. [s.XIV] LmLIac. Leod. spec. 1, 17, 2: Rythmica verborum respicit incursionem ... et si in dictionum syllabis temporis non attendat valorem, quoad breves et longas, quod ad musicam pertinet metricam, numerum tamen attendit syllabarum. al. LmLHeinr. Eger 4 p. 46. al. LmLComm. Boeth. II p. 138, 9. al. [s.XV] LmLOrig. et eff. 7, 1: Nomina notarum et pedum cantus aequeformis, scilicet plani: Longa, brevis, molossus, liquida, ypate et astropha, dactilus, tribracus eqs. (?) Anon. Gemnic. 3, 3, 48: versus responsoriorum 2ⁱ toni communis melodie incipiuntur dupliciter, secundum quod prima diccio habet multas vel paucas sillabas ... Si autem fuerit (sc. prima diccio) trisillaba habens penultimam longam vel eciam quadrisillaba, tunc incepcio erit in ⋅C⋅ gravi. LmLGuill. Pod. 5, 31. LmLFr. Gafur. pract. 2, 1: diversis pro temporis quantitate figuris poetae atque musici sano prosequentes iudicio omne vocis tempus breve longumve posuere omnes (ed.: omnis) inde syllabas vel breves vel longas considerantes. Quare unius temporis mensuram brevi syllabae ascripserunt, longae vero duorum temporum quantitatem. al. II auf die Zeitdauer eines Tones oder einer Pause bezogen — with reference to the temporal duration of a note or a rest [s.IX] LmLScol. ench. 1, 392: Sic itaque numerose est canere, longis brevibusque sonis ratas morulas metiri nec per loca protrahere vel contrahere magis quam oportet, sed infra scandendi legem vocem continere, ut possit melum ea finiri mora, qua coepit (inde LmLQuaest. mus. 1, 22 p. 60). al. LmLComm. br. 300: Inaequalitas ergo cantionis cantica sacra non viciet; non per momenta neuma quaelibet aut sonus indecenter protendatur aut contrahatur, non per incuriam in uno cantu, verbi gratia responsorii vel ceterorum, segnius quam prius protrahi incipiatur. Item brevia quaeque impendiosiora non sint, quam conveniat longis, nec longa inaequalitate lubrica festinantius labantur, quam conveniat brevibus. Verum omnia longa aequaliter[] longa, brevium sit par brevitas. al. [s.X-XI] LmLOrg. Paris. 38: Sane punctos ac virgulas ad distinctionem ponimus sonorum brevium ac longorum. LmLBerno prol. 11, 9: apta et concordabili brevium longorumque sonorum copulatione componitur cantus (inde LmLQuaest. mus. 1, 22 p. 59). al. LmLGuido micr. 15, 10: aliae voces ab aliis morulam duplo longiorem vel duplo breviorem aut tremulam habeant (inde LmLAribo 29 p. 65. LmLAribo 31 p. 66. ad loc.: LmLAribo 34-37 p. 66. LmLComm. Guid. 19 p. 149: ... sicut in versu gradali „Adiuva nos Deus salutaris“, ‚Deus‘, cum sit morula, duplo longiorem se morulam ‚salutaris‘ habet post se, cum ipsa sit duplo brevior, quia ipsa non habet nisi duas voces repercussas, et ‚salutaris‘ quattuor, et hoc est dupla proportio. al.). LmLGuido micr. 15, 49: Item ut in unum terminentur partes et distinctiones neumarum atque verborum, nec tenor longus in quibusdam brevibus syllabis aut brevis in longis obscoenitatem paret (inde LmLAnon. Pannain p. 114. LmLMetrol. 80 p. 88). al. [s.XI-XII] LmLQuaest. mus. 1, 22 p. 61. al. [s.XIII] LmLInst. patr. 12: Si morose cantamus, longior pausa fiat; si propere, brevior. LmLIoh. Garl. mens. 1, 31: si multitudo brevium fuerit in aliquo loco, quanto brevis plus appropinquatur fini, tanto debet longior proferri (sim. LmLIoh. Garl. mens. append. 1, 23. LmLIoh. Garl. mens. append. 1, 38. LmLAnon. Couss. VII 5, 7. inde LmLAnon. Couss. IV p. 26, 8). LmLDisc. pos. vulg. p. 190, 18: Quandocumque duae notae ligantur in discantu, prima est brevis, secunda longa, nisi prima grossior sit secunda ... Quando autem tres, si pausa praecedit, prima est longa, secunda brevis, tertia longa; si nota longa praecedit, primae duae sunt breves, tertia longa. Quam si nota longa sequitur, tertia erit longior longa. LmLAnon. Emmeram. 1 p. 106, 23. al. LmLAnon. Couss. IV p. 82, 23: Est et sextum volumen de organo in duplo, ut „Iudea et Ierusalem“ et „Constantes“, quod quidem numquam fit in triplo neque potest fieri propter quendam modum proprium, quem habet extraneum aliis, et quia longae sunt nimis longae et breves nimis breves. al. [s.XIV] LmLMarch. pom. 32E, 6. LmLIac. Leod. spec. 7, 23, 9. al. LmLAnon. London. I 2 p. 44: Hic posset quaeri, quare ponuntur nomina notarum magis sub istis relativis breve et longum, magis quam sub aliis, ut magnum et parvum. Dico, quod longum et breve sunt proprie mensurae temporis, unde proprie dicitur tempus esse longum vel breve. ibid. al. LmLIoh. Boen ars 1, 1, 3, al. LmLPs.-Theodon. pr. p. 31. al. LmLIoh. Vetul. 5, 6. [s.XV] LmLUgol. Urb. 3, 7-3, 26: perfectio longae in plano cantu respectu brevis in longiori pronuntiatione consistit. al. LmLTact. Opusculum 63: Et ubi est melior consonancia, ibi mora longior et frequentior est facienda (sim. LmLTact. Concordanciarum p. 167, 19). LmLGeorg. Ans. 3, 136. al. LmLPaul. Paulir. 7, 2, 1 p. 59: Tenor est cantus grosse vocis, quo tenorista bassiori voce et notis longioribus occurrens multis notis repercussis temperat melodiam in sono. ibid. al. LmLFr. Gafur. extr. 10, 4, 10. LmLAdam Fuld. 3, 9. LmLLe Munerat tract. 14. LmLGuill. Pod. 1, 11. III auf Akzentzeichen oder Neumen bezogen — with reference to an accent or neume [s.X] LmLCant. Quid est cant. c. 482: De accentibus toni oritur nota, quae dicitur neuma. Si ipsa simplex fuerit et brevis, facit unum punctum, si autem longa fuerit, erit producta (inde LmLIoh. Cicon. mus. 2, 30 p. 298, 19). LmLCant. Quid est cant. c. 483: Similiter et longa tribus modis ostenditur, in producta et acuta et circumflexa ... Saepe veniunt in compositione ex brevi et longa, ut est „In his ergo diebus“ ... Aliquando ex gravi et longa, ut est „Tertia dies est“ (inde LmLIoh. Cicon. mus. 2, 30 p. 298, 20). al. [s.XI] LmLNeum. Accentus p. 83: Accentus acutus. Accentus <gravis. Percussionalis> brevis. Percussionalis longa... Longa acuta. LmLNeum. Prima p. 82. IV übertragen auf den Tonabstand — transfered by analogy to the distance between notes[] [s.XI] LmLAribo 5 p. 25: Quod oppositio specierum ad similitudinem fiat metricorum pedum. Species prima diatesseron constat, ut amphymacrus ex longa et brevi et longa, id est ex tono, semitonio, tono. Secunda species intensa, ut bachius ex brevi et duabus longis (inde LmLQuaest. mus. 1, 21 p. 57. LmLIac. Leod. spec. 6, 31, 6). LmLAribo 48 p. 52: longum toni spacium breve semitonii praecedit (inde LmLComm. Guid. 45 p. 168). al. V als Note der Mensuralnotation — as note in mensural notation A ohne nähere Bestimmung — without further qualification [s.XIII] LmLIoh. Garl. mens. 1, 6: Maneries eius (sc. discantus) appellatur, quidquid mensuratione temporis, videlicet per longas vel per breves, concurrit. LmLIoh. Garl. mens. 2, 10: Figurarum simplicium quaedam dicuntur longae, quaedam breves. Longarum triplex est modus, quia quaedam dicitur recta longa, quaedam duplex longa, quaedam plica longa (sim. LmLIoh. Garl. mens. append. 2, 4). LmLIoh. Garl. mens. 11, 7: modus sumitur pro quantitate brevium vel longarum (inde LmLAnon. Emmeram. 5 p. 272, 2). al. LmLDisc. pos. vulg. p. 190, 32: Omnes autem notae discantus sunt mensurabiles per directam brevem et directam longam. al. LmLAmerus 25, 1. al. LmLAnon. Couss. VII 1, 2: modus est, quicquid currit per debitam mensuram longarum notarum et brevium (sim. LmLLambertus p. 279a. LmLAnon. Emmeram. 2 p. 184, 27. LmLPetr. Palm. p. 517). al. LmLPs.-Dietr. p. 5. LmLLambertus p. 252a: harmonica (sc. musica) est illa, que consistit in numeris dupliciter et mensuris: una localis secundum proportionem sonorum vocumque, alia temporalis secundum proportionem longarum breviumque figurarum. al. LmLAnon. Emmeram. pr. p. 70, 21: immensurabilis est illa (sc. musica), ubi non sunt longae vel breves vel aliqua quantitas temporum sub certo numero distributa. al. LmLFranco Col. 2, 1: Discantus est aliquorum diversorum cantuum consonantia, in qua illi diversi cantus per voces longas, breves vel semibreves proportionaliter adaequantur (inde LmLMarch. pom. 45, 1. LmLIac. Leod. spec. 7, 4, 6. LmLQuat. princ. 4, 2, 11. LmLIoh. Hanb. sum. 1 p. 182, 27. LmLAnon. Vratisl. p. 331a. LmLAnon. London. II 1, 1. LmLAnon. Monac. 1, 22). LmLFranco Col. 4, 4: Simplicium (sc. figurarum) tres sunt species, scilicet longa, brevis et semibrevis (inde LmLPetr. Pic. 2, 2. LmLPs.-Petr. Cruc. P 1, 3. LmLIac. Leod. spec. 7, 21, 1. LmLIoh. Hanb. sum. 2 p. 186, 1. LmLMens. Cum de p. 73). al. LmLHier. Mor. 25 p. 180, 35: Notarum autem aliae longae, aliae breves. Longae, aliae longiores, aliae longissimae, breves vero, aliae breviores, aliae brevissimae. al. LmLPetr. Pic. 14, 2. al. LmLPs.-Petr. Cruc. P 5, 2. al. LmLIoh. Balloce 4, 2. al. LmLTrad. Franc. II 3, 1. al. LmLTrad. Franc. III 6, 3. al. LmLTrad. Franc. IV 4, 2. al. LmLTrad. Franc. V 66. al. LmLAnon. Couss. IV p. 79, 3: omnis paenultima ante pausationem, quae dicitur finis punctorum, longa est. LmLAnon. Couss. IV p. 84, 22 (cf. LmLReckow, Anonymus 4 pars 2 p. 23 sqq.). al. LmLMens. Notularum p. 82. al. LmLWalt. Odingt. 6, 5, 5: Eademque est ratio, cum breves vel longae longam vel brevem pausam praecedunt sicut longam vel brevem emissam. al. [s.XIV] LmLMarch. pom. 45, 6: illi diversi cantus adaequantur, proportionantur et mensurantur per voces longas, breves et semibreves et per notas scriptas etiam longas, breves et semibreves diversimode figuratas. al. LmLPs.-Phil. lib. mus. p. 41b al. LmLAnon. Michels 1, 9. al. LmLAnon. Paris. I 1, 6. al. LmLTrad. Phil. II 1, 2. al. LmLIoh. Mur. not. 2, 5, 5: Aliter ab aliis nominantur ... longa, semilonga, brevis; <brevis>, semibrevis, minor; <minor>, semiminor, minima; vel sic et convenienter: longa, longior, longissima, hoc est magna, maior, maxima, sumpto initio comparationis ab unitate primi (inde LmLIac. Leod. spec. 7, 24, 13). al. LmLIoh. Mur. comp. 2, 1 (inde LmLFr. Gafur. extr. 10, 4, 13). al. LmLRob. Handlo p. 104, 4: Petrus le Viser: Triplici[] vero more longe, semilonge, breves et semibreves in voce proferuntur, scilicet more longo, <more> mediocri et more lascivo. al. LmLIac. Leod. spec. 7, 18, 1. al. LmLPetr. Palm. p. 519. LmLIoh. Mur. lib. 3, 7: maximarum partes propinque sunt longe, longarum breves, brevium semibreves etc. (inde LmLGoscalc. 3, 3 p. 154, 22. LmLAnon. La Fage II p. 426. LmLProsd. exp. 16, 2. LmLUgol. Urb. 3, 3-3, 2. Fr. Gafur. 11, 7, 5). al. LmLAnon. Deodat. 2, 5. al. LmLQuat. princ. 4, 1, 5: inchoandum est a longa tanquam a capite mensurabilis musice. al. LmLAnon. London. I 1 p. 43. al. LmLIoh. Boen ars 1, 2, 3. al. LmLIoh. Hanb. sum. 3 p. 198, 20. al. LmLIoh. Hanb. tract. p. 362, 31: Licet enim longas et breves nominemus, non sic tenentur in plana musica sicut et in organo, sed omnes note preter pausaciones equaliter canentur ita, ut in unum terminentur partes et distinctiones neupmarum atque verborum. LmLWillelm. 3, 26: Prima (sc. nota) dicitur largissima, secunda larga, tertia longa, quarta brevis, quinta semibrevis, sexta minuta, septima minima sive simpla sive crocheta. al. LmLGoscalc. 2, 2 p. 120, 11. al. LmLHeinr. Eger 4 p. 46. LmLIoh. Vetul. 16, 3: Longa dicitur a longitudine temporis prolati respectu istarum brevium. al. LmLTract. figur. 5 p. 80, 5. al. LmLGuido fr. 7a, 3. al. LmLAnon. Couss. V p. 146, 3: modus accipitur a longa, tempus a brevi et prolatio a semibrevi (sim. LmLProp. mens. Nota quod I 1, 1). al. LmLAnon. La Fage II p. 426. al. LmLAnon. Kellner 2, 3 (sim. LmLAnon. Vratisl. p. 335a. LmLAnon. Monac. 2, 6). al. LmLAnon. Monac. II 166. al. LmLAnon. Vratisl. p. 334b. al. LmLMens. Circa artem p. 512, 9. al. [s.XV] LmLOrig. et eff. 8, 1: Nomina notarum cantus mensurabilis, scilicet organici. Largissima, largior, larga, longa, brevis, semibrevis, minima, crocheta vel simpla. al. LmLThom. Wals. 1, 5. al. LmLProsd. exp. 2, 40. al. LmLProsd. mens. p. 201b: modus longarum est mensura, cuius perfectio et imperfectio per perfectionem et imperfectionem longarum habet mensurari (sim. LmLProsd. ital. p. 230b. LmLProsd. ital. II p. 40). al. LmLNicol. Cap. p. 310. LmLUgol. Urb. 3, 6-8, 58: quam plures inveniuntur moteti antiqui absque brevibus et semibrevibus solum ex maximis et longis formati. LmLUgol. Urb. 3, 8-1, 9: quaelibet mensura suam habet notam seu figuram determinatam, nam prolatio semibrevem, tempus brevem et modus longam dicitur habere figuram. al. LmLTact. Opusculum 23. al. LmLTact. Concordanciarum p. 177, 2. al. LmLGeorg. Ans. 1, 130. al. LmLPetr. Talh. p. 22. al. LmLAnon. Couss. XII 2, 6. al. LmLAnon. Monac. 2, 20. al. LmLAnon. Mell. 3, 2: Modus, ut hic in cantu mensurali capitur, est per longas sive breves figuras melodis mensuralis apprehensiva cognitio. LmLAnon. Mell. 6, 2: levius longe pronunciantur quam breves. al. LmLPaul. Paulir. 7, 2, 3 p. 67. al. LmLIoh. Tinct. diff. 164 (sim. LmLIoh. Tinct. val. 3, 2). al. LmLIoh. Tinct. imp. 1, 1, 4 (sim. LmLIoh. Tinct. not. 1, 2, 4). al. LmLIoh. Tinct. val. 1, 4. al. LmLIoh. Tinct. not. 1, 4, 3. al. LmLFr. Gafur. extr. 9, 7, 18. al. LmLCompos. Natura 2, 14 (sim. LmLCompos. Cum igitur 3, 21). al. LmLIoh. Tinct. contr. 2, 22, 3: Similis vero contrapunctus super planum cantum efficitur, quando per quasvis quantitates notae ipsius plani cantus secundum formas earum, quae longarum, brevium et semibrevium sunt, mensurantur. al. LmLIoh. Tinct. alt. 1, 14. al. LmLBart. Ram. 3, 1, 1 p. 80: Signabimus igitur longas littera l, semibreves vero signo s consignabimus, ut, cum postea in cantibus similes ligaturas reperimus, quae sint longae, quae vero semibreves, facile cognoscamus. al. LmLIoh. Hoth. mens. I 1, 8. al. LmLNicol. Burt. 3, 1, 8. al. LmLGuil. mon. 7 p. 47. al. LmLAdam Fuld. 3, 3. al. LmLGuill. Pod. 5, 31. al. LmLFr. Gafur. pract. 2, 3: Est igitur huiusmodi figurarum processus hoc ordine: Minima, semibrevis, brevis, longa et maxima. Alii autem a maxima in minimam ordinem retrogradum ponunt. Has enim, si ad theoricum consonantiarum ordinem conferamus, minima toni locum obtinebit, semibrevis diatessaron, brevis diapentes, longa diapason, maxima disdiapason. al.[] B die Bestimmung in der Notenschrift betreffend — with reference to its defining characteristics in notational form 1 als Einzelnote — as single note a mit dem Zeichen  — with the notational symbol  [s.XIII] LmLAmerus 25, 1: Note caudate in dextris sunt longe, in sinistris caudate sunt breves. al. LmLPs.-Dietr. p. 5: Caudata vero longa: . ibid. al. LmLAnon. Emmeram. 1 p. 90, 38. al. LmLHier. Mor. 25 p. 181, 1: Figura notae longae est quadrata et ex dextera parte caudata, ut haec: . LmLPetr. Pic. 2, 2. LmLTrad. Garl. plan. V 220e. LmLPs.-Petr. Cruc. P 1, 5 (sim. LmLPs.-Petr. Cruc. U 1, 4). al. LmLIoh. Balloce 1, 2: Quandocumque punctus quadratus vel nota quadrata tractum habens descendentem vel ascendentem a parte dextra, longa dicitur (sim. LmLTrad. Franc. I p. 2. LmLTrad. Franc. II 1, 2: ... longa vocatur, ut hic: . LmLTrad. Franc. III 1, 11: ... longus dicitur. LmLTrad. Franc. IV 1, 1. LmLTrad. Franc. V 17. LmLAnon. Paris. I 1, 1. LmLRob. Handlo p. 82, 1. LmLIoh. Hanb. sum. p. 220, 7). LmLMens. Notandum quod 2, 1. LmLIoh. Groch. 171: Posuerunt enim unam figuram quadratam habentem lineam recte descendentem vel ascendentem a parte dextra, quam longam appellaverunt. LmLWalt. Odingt. 6, 1, 11: Morosa (sc. nota) longa vocatur, quae prius virga dicitur: nota scilicet quadrata cum tractu a parte dextera, sic: . [s.XIV] LmLMarch. pom. 4, 3: proprietas addita notae ex parte dextra innuit notam longam, sive sit simplex, sive sit ligata, sed semper inferius protracta. LmLMarch. pom. 54, 10: cauda in sursum a latere sinistro dicit imperfectionem; addatur ergo ipsi notae longae, ... innuet ergo imperfectionem modi ... Si autem cantus sit mixtus, puta de modo perfecto et imperfecto, cuilibet notae longae de modo imperfecto dicimus debere addi signum superius nominatum ... ut hic (sequitur exemplum). LmLMens. Duplex p. 160. LmLMens. Omnis nota in I 1, 2. al. LmLIoh. Mur. comp. 7, 7. al. LmLIoh. Mur. lib. 1, 1: Quinque sunt partes prolationis, videlicet maxima, longa, brevis, semibrevis et minima, ut hic:  (inde LmLNic. Weyts p. 262b. LmLIoh. Pipudi p. 40. LmLAnon. La Fage II p. 425. LmLProsd. exp. 2, 1. LmLProsd. exp. 2, 72. LmLUgol. Urb. 3, 1, 2. LmLUgol. Urb. 3, 1, 34. LmLAnon. Mell. 5, 10. sim. LmLGoscalc. 3, 1 p. 148, 10. LmLAnon. Mediol. 3, 1. LmLAnon. Couss. V p. 144, 6). LmLAnon. Deodat. 6, 2-3. LmLMens. Primo punctus p. 34: punctus quadratus vel nota quadrata est duplex, vel est caudatus vel non. Si caudatus, hoc fit tripliciter ... Si tantum ad dexteram, tunc est longa, ut hic: . LmLPs.-Mur. motet. p. 75a. LmLIoh. Boen ars 1, 1, 7: Et quamvis longam (ms.; ed.: longa) sic signamus cum cauda descendente, potest nihilominus cauda eius ascendere, ut hic: . al. LmLIoh. Hanb. sum. 18 p. 316, 17. LmLGoscalc. 3, 1 p. 148, 9. al. LmLHeinr. Eger 4 p. 46. LmLIoh. Vetul. 14, 5. al. LmLTract. figur. 1 p. 68, 9. LmLAnon. Mediol. 3, 22. LmLSemibr. caud. p. 68. [s.XV] LmLThom. Wals. 2, 6. al. LmLProsd. exp. 2, 29. LmLProsd. mens. p. 200a. LmLProsd. ital. I p. 229a (sim. LmLProsd. ital. II p. 36). LmLUgol. Urb. 3, 6-4, 21: Demonstratio longarum nigrarum plenarum in modo minori perfectarum: . Demonstratio longarum nigrarum vacuarum in modo minori imperfectarum: . Demonstratio longarum rubearum plenarum in modo minori imperfectarum: (sequitur exemplum). al. LmLGeorg. Ans. 3, 146. LmLAnon. Couss. XII 2, 1: de notarum speciebus, quarum sunt quinque, scilicet maxima , longa , brevis , semibrevis , minima . al. LmLAnon. Mell. 6, 7. LmLFr. Gafur. extr. 11, 1, 4: Longa, ut hic: . al. LmLBart. Ram. 3, 1, 1 p. 78. LmLIoh. Hoth. fig. I 1, 2 (sim. LmLIoh. Hoth. fig. II 1, 2. LmLIoh. Hoth. mens. I 1, 1. LmLIoh. Hoth. mens. II 1, 3). LmLGuil. mon. 1 p. 16. al. LmLAdam Fuld. 3, 2. LmLGuill. Pod. 5, 34. al. LmLFr. Gafur. pract. 1, 2. al. b mit abweichenden Zeichen — with different notational symbols [s.XIV] LmLGuido fr. 2, 6: longa duorum temporum: . [s.XV] LmLIoh. Olom. 4 p. 10: Haec vero commixtio specialius fieri solet,[] cum cantus choralis imitatur mensuratum, quoniam tunc quadrata (sc. ) ponitur pro longa et illa quadrangula (sc. ) pro brevi, sicut fit in aliquibus sequentiis et in symbolo. LmLTact. Opusculum 46: longa  (cf. LmL col. 373, 10). ibid. al. LmLTact. Concordanciarum p. 177, 1 (cf. LmL col. 373, 14). F r. Gafur. pract. 2, 2: Longam vero trium temporum quadrangulam pariformiter describebant tertia quadrati corporis parte evacuata, ut hic:  vel sic: . al. 2 in Ligaturen — in ligatures [s.XIII] LmLIoh. Garl. mens. 3, 2: Omnis figura ligata cum proprietate posita et perfecta paenultima dicitur esse brevis et ultima longa (inde LmLAnon. Emmeram. 1 p. 122, 41). al. LmLDisc. pos. vulg. p. 190, 14: Quandocumque duae notae ligantur in discantu, prima est brevis, secunda longa, nisi prima grossior sit secunda, ut hic: ; quando autem tres, si pausa praecedit, prima est longa, secunda brevis, tertia longa; si nota longa praecedit, primae duae sunt breves, tertia longa. LmLMens. Sciendum 30: Si sine proprietate, semper erit prima longa. LmLAmerus 25, 1-2. LmLAnon. Couss. VII 9, 12a: verbi gratia: de tribus ligatis <ultima nota valet unam longam, et> prima est longa et altera brevis. Similiter de quatuor ligatis ultima nota valet unam longam et tres praecedentes valent longam et brevem; et sic quatuor ligatae reducuntur ad tres ligatas, scilicet tempus. Similiter est de quinque ligatis: ultima valet unam longam, et totum residuum valet longam et brevem. ibid. al. LmLPs.-Dietr. p. 6: Regula igitur est, quod duarum adinvicem ligatarum cum proprietate scriptarum   prima brevis est, altera longa. Duae vero sine proprietate simul ligatae ambae sunt breves et valent unam longam:  . ... De tribus adinvicem ligatis sciendum est, quod possunt scribi cum proprietate ..., et in omnibus his prima longa est, secunda brevis, tertia longa, nisi forte nota caudata praecedat tres ligatas ..., et tunc de tribus ligatis primae duae sunt breves, tertia longa. Item tres ligatae possunt scribi sine proprietate ..., et in omnibus his econtrario superioribus prima est brevis, secunda longa, tertia brevis. al. LmLAnon. Emmeram. 1 p. 138, 10: in figura ternaria sine proprietate et perfecta penultima dicitur esse longa et duae exteriores sunt breves. LmLAnon. Emmeram. 1 p. 160, 23: binaria figura cum proprietate posita et perfecta de sui natura brevem et longam artificialiter comprehendit. al. LmLFranco Col. 7, 27: Omnis ligatura cum proprietate primam facit brevem. Item omnis sine: longam. Item omnis perfectio longa et omnis imperfectio brevis. LmLHier. Mor. 25 p. 182, 15. LmLPetr. Pic. 12, 2. LmLPs.-Petr. Cruc. P 3, 9 (sim. LmLPs.-Petr. Cruc. U 3, 12). al. LmLIoh. Balloce 2, 5: Omnis ligatura ascendens, quando primus punctus tractum habet a parte dextra descendente, longus dicitur (sim. LmLTrad. Franc. III 4a, 6). al. LmLTrad. Franc. I p. 10 (sim. LmLTrad. Franc. II 2, 9. LmLTrad. Franc. IV 3, 6. LmLTrad. Franc. V 46). al. LmLTrad. Franc. V 56: Quandocunque in fine ligaturae punctus quadratus plicatur, pro longa tenetur (inde LmLRob. Handlo p. 152, 10). al. LmLAnon. Couss. IV p. 46, 4: duae ligatae tunc temporis (sc. Leonis) pro brevi longa ponebantur et tres ligatae simili modo in pluribus locis pro longa, brevi, longa. al. LmLMens. Notularum p. 83. al. LmLWalt. Odingt. 6, 9, 4. al. [s.XIV] LmLMarch. pom. 47, 3: Sufficit ergo in ligatura, quod longa quaelibet figuretur quadrangulariter in directum. al. LmLPs.-Phil. lib. mus. p. 42b: Et si due note sunt coniuncte, et prima non sit caudata, tunc prima est longa et ultima brevis, ut hic:  . Et si due note sunt coniuncte et quadrate et descendunt sine cauda, ambe sunt longe, ut hic: . al. LmLMens. Duplex p. 161. al. LmLMens. Omnis nota in I 2, 1-4 (sim. LmLMens. Omnis nota in II p. 165). LmLMens. Omnis nota sic 2a, 1. al. LmLTrad. Phil. I f. 61vD, 62. al. LmLAnon. Paris. I 2, 4-12. LmLAnon. Paris. II 5, 2-8. LmLIoh. Mur. comp. 9, 14. al. LmLRob. Handlo p. 126, 11. al. LmLIoh. Mur. lib. 8, 3 (inde LmLUgol. Urb. 3, 7-3, 1). al. LmLAnon. Deodat.[] 1, 4: Omnis nota in baculo posita descendendo sine tractu in capite longa dicitur, in fine brevis, ut: . LmLMens. Primo punctus p. 36. LmLPs.-Mur. motet. p. 75b: Prima carens cauda sit longa cadente secunda (sim. LmLIoh. Boen ars append. 2, 10. LmLFr. Gafur. extr. 9, 7, 6). LmLPs.-Mur. motet. p. 76a: Ultima descendens quadrata sit tibi longa (sim. LmLIoh. Boen ars append. 2, 10. LmLFr. Gafur. extr. 9, 7, 6). al. LmLAnon. Barcin. I p. 19. al. LmLQuat. princ. 4, 1, 15. al. LmLIoh. Boen ars 1, 2, 16: Hic ultima dicitur longa propter duas condiciones predictas: quia descendens et quia quadrata. al. LmLIoh. Hanb. sum. 20 p. 332, 14: In ligatura ascendente duplex longa cum longa ligari potest, ut hic: . al. LmLGoscalc. 3, 7 p. 174, 8. al. LmLHeinr. Eger 4 p. 46. LmLIoh. Vetul. 48, 6. al. LmLTract. figur. 5 p. 80, 10. LmLGuido fr. 3a, 8. al. LmLIoh. Pipudi p. 44. LmLAnon. Mediol. 4, 2. al. LmLSemibr. caud. p. 68. al. LmLAnon. La Fage II p. 427 (cf. LmLIoh. Mur. lib. 8, 7). LmLAnon. Kellner 3, 9. al. LmLAnon. Monac. II 142. al. LmLAnon. Vratisl. p. 338a. [s.XV] LmLThom. Wals. 2, 8. al. LmLProsd. exp. 67, 6: quando auctor (sc. Iohannes de Muris) dicit in littera, quod prima nota ligature descendentis carens tractu est una longa, est intelligendum: si sit figure quadrate vel figurata in obliquo corpore; quoniam, si esset figure oblonge, non esset longa, sed potius maxima. al. LmLProsd. mens. p. 216a. al. LmLProsd. ital. I p. 242b (sim. LmLProsd. ital. II p. 61). al. LmLUgol. Urb. 3, 7-3, 28. al. LmLGeorg. Ans. 3, 200-203. LmLAnon. Couss. XII 2, 14: quae sic formatur , continet longam et brevem. al. LmLAnon. Monac. 2, 114. al. LmLIoh. Tinct. not. 1, 10, 10. al. LmLFr. Gafur. extr. 9, 7, 6. al. LmLBart. Ram. 3, 1, 1 p. 79. LmLIoh. Hoth. fig. I 4, 7 (sim. LmLIoh. Hoth. fig. II 3, 7). LmLIoh. Hoth. mens. I 5, 1. LmLNicol. Burt. 3, 3, 21-22. LmLGuil. mon. 2 p. 18. LmLAdam Fuld. 3, 11. LmLGuill. Pod. 7, 33. al. LmLFr. Gafur. pract. 2, 5. 3 mit einer Plica — with a plica [s.XIII] LmLAnon. Emmeram. 1 p. 94, 8: Longior a dextra plica longae parte sinistra. LmLFranco Col. 6, 10: Longa vero descendens similiter duos habet tractus, sed descendentes, dextrum, ut prius longiorem sinistro, ut hic: . LmLPetr. Pic. 8, 2: Longa plicabilis est dupliciter, ascendendo scilicet et descendendo. Ascendendo sic: ; sed descendendo sic: . LmLIoh. Balloce 1, 3 (sim. LmLTrad. Franc. I p. 2. LmLTrad. Franc. III 1, 3. LmLTrad. Franc. IV 1, 4-5). LmLAnon. Couss. IV p. 44, 4: est et alia longa, quae significat duo tempora vel tria, ut supradictum est, quae dicitur plica ascendens vel descendens, secundum quod aliqui dicunt. Et est illa, si fuerit ascendens, quae portat tractum ascendendo vel aliter cum duplici tractu ascendendo in dextera et sinistra; sed tractus in dextera, si fuerit longior, longitudinem significat, et hoc secundum maius et minus secundum diversitatem modorum. LmLMens. Notularum p. 83: Longa dicitur, cuius tractus dexter est longior sinistro, ut hic:  . [s.XIV] LmLMens. Omnis nota in I 1, 2. LmLMens. Omnis nota sic 3, 1. LmLTrad. Phil. I f. 61vD, 19. LmLAnon. Paris. I 4, 27. LmLAnon. Paris. II 2, 6. LmLRob. Handlo p. 84, 6. al. LmLMens. Primo punctus p. 34: Primo punctus quadratus vel nota quadrata est duplex, vel est caudatus vel non. Si caudatus, hoc fit tripliciter ... Si ab utraque parte, hoc fit dupliciter: aut dextra pars est longior sinistra et tunc est longa, ut hic:  ; vel sinistra pars est longior et tunc est brevis, ut hic:  . LmLQuat. princ. 4, 1, 18: Plicatur enim longa in ligaturis dupliciter, videlicet ascendendo et descendendo, ut hic: ... ... . al. LmLIoh. Boen ars 1, 1, 8: Scribunt aliquotiens aliqui longam cum duplici cauda, quod magis faciunt propter decentiam quam necessitatem, ut hic:  . In quibus positionibus attenditur, que sit cauda eius longior, ut, si posterior latus, quod dextrum vocant, longiorem caudam contineat, continebit et nomen longe, si e contra, nominabitur ipsa brevis. LmLIoh. Hanb. sum. 7 p. 222, 1. LmLWillelm. 3, 42. LmLIoh. Vetul. 47, 5. LmLAnon. Mediol. 3, 18-19. [s.XV] LmLThom. Wals. 1, 10.[] 4 als Pausenzeichen — as symbol for a rest [s.XIII] LmLIoh. Garl. mens. 8, 5: Longa est tractus respiciens longitudinem duorum spatiorum vel plurium. LmLPs.-Dietr. p. 7. LmLMens. Notandum quod 6, 1: Pausa longa est illa, quae omnes quatuor lineas comprehendit et tempora duo valet sicut et nota longa, et eius proprietas est talis: . LmLWalt. Odingt. 6, 10, 20: Et pro longa duo spatia occupat pausa, pro brevi unum. [s.XIV] LmLAnon. Paris. II 6, 3. LmLIoh. Mur. comp. 8, 2 app. crit. LmLPs.-Mur. motet. p. 84b: Exemplum primo de valore pausarum longe, brevis, semibrevis, minime et semiminime in prolatione perfecti maioris (sequitur exemplum). al. LmLIoh. Boen ars 1, 6, 2: De pausis hoc tenendum est: quot spatia pausa occupat, tot breves ipsa representat. Pausa longe tria vel duo spatia transire habet, prout longa valoris extiterit. al. LmLIoh. Hanb. sum. 21 p. 340, 19: Pausa longe tangit tres lineas duo spatia occupans. Et perfici potest et imperfici, alterari atque diminui veluti longa, cui correspondet longa pausa. LmLIoh. Vetul. 50, 3. LmLTract. figur. 2 p. 70, 3. LmLAnon. Monac. II 188. [s.XV] LmLProsd. exp. 85, 11. al. LmLProsd. ital. I p. 245b (sim. LmLProsd. ital. II p. 66). LmLUgol. Urb. 3, 9-3, 2. LmLGeorg. Ans. 3, 233-234. al. LmLAnon. Couss. XII 7, 26. LmLIoh. Tinct. imp. 1, 2, 2: una singularis pausa est appropriata eiusdem valoris, cuius et sua nota, scilicet longa , eqs. LmLIoh. Tinct. not. 2, 2, 2-3. LmLFr. Gafur. extr. 9, 7, 29. LmLBart. Ram. 3, 1, 3 p. 84. al. LmLIoh. Hoth. fig. II 4, 2 (sim. LmLIoh. Hoth. mens. I 3, 2). LmLGuil. mon. 1 p. 16. LmLAdam Fuld. 3, 9. LmLFr. Gafur. pract. 2, 6. C die Bestimmung des Zeitwertes betreffend — with reference to its defining characteristics as a temporal value 1 im Verhältnis zu größeren Notenwerten — in relation to larger note values [s.XIII] LmLIoh. Garl. mens. append. 1, 13: Duplex longa est, quae plures longas in se continet. LmLAnon. Couss. VII 8, 5. LmLPs.-Dietr. p. 6. LmLAnon. Emmeram. 1 p. 130, 26. al. LmLFranco Col. 4, 13. [s.XIV] LmLAnon. Paris. II 2, 3. LmLIoh. Mur. comp. 1, 3: Longissima quae est? Quae sub uno accentu tribus longis temporibus mensuratur. Longior quae est? Quae sub uno accentu duobus longis temporibus profertur (inde LmLIac. Leod. spec. 7, 23, 7. LmLFr. Gafur. extr. 10, 4, 5). LmLIac. Leod. spec. 7, 26, 2. al. LmLIoh. Mur. lib. 1, 2: Maxima perfecta valet tres longas, sive de modo perfecto sive de imperfecto (inde LmLGoscalc. 3, 1 p. 148, 13. LmLAnon. La Fage II p. 425. LmLProsd. exp. 3, 1. LmLUgol. Urb. 3, 2-1, 2. LmLFr. Gafur. extr. 11, 1, 11). LmLIoh. Mur. lib. 1, 3: Maxima imperfecta valet duas longas, sive sint de modo perfecto sive de imperfecto (inde LmLGoscalc. 3, 1 p. 148, 17. LmLAnon. La Fage II p. 425. LmLProsd. exp. 4, 1. LmLUgol. Urb. 3, 2-2, 2. LmLFr. Gafur. extr. 11, 1, 14). al. LmLPs.-Mur. motet. p. 76a: perfecta prolatio maioris in omnibus figuris numeratur per tres figuras, preter in minima; verbi gratia: duplex longa valet tres longas, novem tempora vel XXVII (ms.; ed.: XXVIII) semibreves eqs. LmLPs.-Mur. motet. p. 81b: Perfecta prolatio minoris in omnibus figuris numeretur per duas figuras, preterquam in brevi; verbi gratia; duplex longa valet duas longas, id est quatuor tempora vel XII semibreves eqs. al. LmLRob. Handlo p. 116, 12 (sim. LmLIoh. Hanb. sum. 13 p. 268, 1). LmLIoh. Hanb. sum. 3 p. 198, 13: Larga aliquando valet novem longas, aliquando octo, aliquando septem, aliquando sex, aliquando quinque, aliquando quatuor. al. LmLGoscalc. 2, 2 p. 122, 4. al. LmLIoh. Vetul. 14, 6. al. LmLAnon. Couss. V p. 148, 7. al. LmLAnon. Kellner 2, 4. LmLAnon. Monac. II 138 descr.: duplex longa valens duas longas de perfecto sive de imperfecto sive de maiori sive de minori. al. [s.XV] LmLProsd. exp. 3, 14. al. LmLProsd. mens. p. 200b. al. LmLProsd. ital. I p. 229b (sim. LmLProsd. ital. II p. 37). al. LmLUgol. Urb. 3, 2-1, 5. al. LmLTact. Opusculum 46 (sim. LmLTact. Concordanciarum p. 177, 5). LmLGeorg. Ans. 3, 135. LmLAnon. Couss. XII 7, 6. LmLAnon. Mell.[] 6, 4. al. LmLPaul. Paulir. 7, 2, 2 p. 62. al. LmLIoh. Tinct. diff. 154 (sim. LmLIoh. Tinct. not. 1, 3, 2). al. LmLIoh. Tinct. imp. 2, 2, 2. LmLIoh. Tinct. val. 2, 3.al. LmLBart. Ram. 3, 1, 1 p. 77. al. LmLIoh. Hoth. fig. I 1, 4-5 (sim. LmLIoh. Hoth. fig. II 1, 4-5). al. LmLGuil. mon. 7 p. 45. al. LmLAdam Fuld. 3, 3. al. LmLGuill. Pod. 7, 10. al. LmLFr. Gafur. pract. 2, 3. al. 2 in Abhängigkeit von den umgebenden Notenwerten (mit Verdopplung des Wertes durch Alteration oder Verkürzung des Wertes durch Imperfektion) — as determined in context with other note values (thus causing doubling of the value through alteration, or shortening of the value through imperfection) [s.XIII] LmLIoh. Garl. mens. append. 1, 21: longa ante longam valet tria tempora (inde LmLMens. Sciendum 22. LmLAnon. Emmeram. 1 p. 104, 27. LmLAnon. Emmeram. 2 p. 196, 30. LmLPs.-Petr. Cruc. P 1, 5. LmLPs.-Petr. Cruc. U 1, 4. LmLIoh. Balloce 1, 10. LmLTrad. Franc. I p. 4. LmLTrad. Franc. II 1, 9. LmLTrad. Franc. III 1, 14. LmLTrad. Franc. IV 1, 10. LmLTrad. Franc. V 23. LmLMens. Omnis nota in I 3, 1. LmLMens. Omnis nota in II p. 165. LmLAnon. Paris. I 4, 31. LmLTrad. Phil. II 3, 6. LmLRob. Handlo p. 88, 4. LmLIoh. Vetul. 51, 2. LmLIoh. Vetul. 54, 36). LmLIoh. Garl. mens. append. 1, 36: longa ante duas breves valet tria tempora. al. LmLDisc. pos. vulg. p. 190, 7. LmLAnon. Couss. VII 3, 1. LmLPs.-Dietr. p. 5. LmLLambertus p. 271a: quandocunque inter duas longas sola brevis venerit, semper ad imperfectam reducet precedentem. ibid: longa et brevis et e converso semper unam perfectionem faciunt. al. LmLAnon. Emmeram. 2 p. 206, 23: quotienscumque sola brevis unius temporis alicui longae praeponitur, illa longa nisi duo tempora continebit. al. LmLFranco Col. 5, 4: Si vero longam sequatur brevis ..., tunc longa est duorum temporum. al. LmLHier. Mor. 25 p. 183, 9. al. LmLPetr. Pic. 3, 2. al. LmLPs.-Petr. Cruc. P 1, 6 (sim. LmLPs.-Petr. Cruc. U 1, 7). LmLIoh. Balloce 1, 8: Quando sola brevis praecedit longam, imperficit eam; et etiam quando sequitur (sim. LmLTrad. Franc. I p. 4. LmLTrad. Franc. II 1, 13. LmLTrad. Franc. III 2, 7. LmLTrad. Franc. IV 1, 15). LmLTrad. Franc. V 26-28. LmLMens. Notandum quod 2, 3: si duae notae longae immediate ante pausam, semipausam vel suspirium conveniunt, semper penultima est trium temporum, ultima vero unius temporis. LmLWalt. Odingt. 6, 3, 2: Longa perficitur, cum longam praecedit ... aut brevis longam praecedit ... et tunc imperficitur longa. LmLWalt. Odingt. 6, 5, 5: sicut longa ante longam est perfecta, sic ante pausam longam. [s.XIV] LmLMarch. pom. 30C, 22. LmLPhil. Vitr. 17, 6. al. LmLAnon. Michels 3, 8: longa potest imperfici usque ad quinque semibreves descendendo a novem ad quinque. al. LmLMens. Omnis nota in I 3, 2: longa ante duas breves solas vel ante tres solas valet tria tempora, ut hic:   (sim. LmLMens. Omnis nota in II p. 165). al. LmLMens. Omnis nota sic 1, 5. al. LmLAnon. Paris. I 3, 3. al. LmLAnon. Paris. II 3, 6: Tot modis cognoscitur longa esse duorum temporum. Primo, si longam sola brevis sequatur. Secundo, si sola brevis praecedat. Tertio, si duae vel tres breves vel plures ponantur post longam ita, quod punctus divisionis ponatur post primam brevem ita, quod prima brevis ordinetur cum prima longa. eqs. al. LmLIoh. Mur. not. 2, 6, 3. al. LmLIoh. Mur. comp. 11, 9: Duplex est imperfectum: immediatum et mediatum. Immediatum, ut longa per brevem, brevis per semibrevem et generaliter omne totum per tertiam sui partem, et eius signum perfectionis est punctus additus dextrorsum. Mediatum est, ut longa per semibrevem, brevis per minimam et generaliter omne totum per tertiam tertiae sui partis partem, cuius signum perfectionis est punctus additus sursum et sic per angulos vel latera notulae proportionaliter procedendo. al. LmLRob. Handlo p. 92, 5. al. LmLIac. Leod. spec. 7, 42, 6. al. LmLPetr. Palm. p. 518. al. LmLIoh. Mur. lib. 3, 13: longa ante longam in modo perfecto semper est perfecta (inde LmLGoscalc. 3, 3 p.[] 156, 8. LmLIoh. Pipudi p. 42. LmLAnon. La Fage II p. 426. LmLProsd. exp. 20, 2. LmLUgol. Urb. 3, 3-5, 3. sim. LmLFr. Gafur. extr. 11, 8, 2). LmLIoh. Mur. lib. 3, 16: Quando inter duas longas remanet sola brevis perfectione computata, tunc illa imperficit primam longam, scilicet precedentem, nisi per punctum aut aliter impediatur (inde LmLGoscalc. 3, 3 p. 158, 1. LmLIoh. Pipudi p. 42. LmLAnon. La Fage II p. 427. LmLProsd. exp. 23, 1. LmLUgol. Urb. 3, 3-8, 2. sim. LmLFr. Gafur. extr. 11, 8, 5). LmLIoh. Mur. lib. 4, 3: omnis nota potest alterari ante proximam maiorem se, sicut ... longa ante maximam (inde LmLGoscalc. 3, 4 p. 164, 17. LmLIoh. Pipudi p. 43. LmLProsd. exp. 44, 4. LmLUgol. Urb. 3, 4-2, 3. LmLFr. Gafur. extr. 11, 11, 4). al. LmLAnon. Deodat. 3, 2: Si iuxta longam sit pausa duorum temporum, tunc longa valet duo tempora et duplex longa quatuor, nisi per puntillum defendatur. al. LmLMens. Primo punctus p. 38: Nota, quod longa ante longam non potest imperfici in modo perfecto nisi per mutationem coloris. al. LmLPs.-Mur. motet. p. 77a. al. LmLQuat. princ. 4, 1, 30. al. LmLAnon. London. I 1 p. 41. LmLIoh. Boen ars 1, 10, 4: Non enim a maiori nota potest longa imperfici quam a brevi. al. LmLIoh. Hanb. sum. 8 p. 230, 19: Et sicut longa ante longam vel ante longam pausam de modo perfecto est perfecta, ita longa ante longam <vel ante longam> pausam de modo imperfecto est imperfecta. LmLIoh. Hanb. sum. 9 p. 232, 12: Et fit longa altera tribus modis. Primo modo, quando due longe tantum vel valor unius longe et una longa inveniuntur inter duas duplices longas. ... Tunc prima longa recta vocatur, secunda quoque alteratur, nisi per divisionis punctum distinguatur. al. LmLGoscalc. 3, 3 p. 156, 22 (cf. LmLIoh. Mur. lib. 3, 15). al. LmLIoh. Vetul. 54, 18: alteratur secunda duarum longarum inter duas largas. al. LmLIoh. Pipudi p. 42: longa, quae deberet valere XXVII minimas, potest imperfici, quousque non valet nisi VIII. al. LmLAnon. Mediol. 3, 4. al. LmLSemibr. caud. p. 66. al. LmLAnon. Couss. V p. 216, 12: Et sicut longa alteratur ante maximam, sic et ante pausam maxime. al. LmLAnon. Monac. II 162. al. LmLAnon. Vratisl. p. 340b. al. [s.XV] LmLThom. Wals. 4, 4. al. LmLProsd. exp. 40, 7: una longa potest inperfici ab una semibrevi sola et a duabus et a tribus et a quatuor et a quinque vel valore et non a pluribus. LmLProsd. exp. 45, 13: alteratio longarum fieri non potest nisi in modo maiori perfecto. al. LmLProsd. mens. p. 203a. al. LmLProsd. ital. I p. 237b. LmLProsd. ital. II p. 53: Si autem in senario imperfecto vel novenario inter duas longas vel longam et eius pausam vel longam et punctum reperiatur una minima, illa imperficit primam longam quo ad unam eius partem, scilicet semibrevem, nisi per punctum aut aliter impediatur. al. LmLUgol. Urb. 3, 3-8, 23: brevis inter duas longas de modo minori imperfecto nihil imperficit. LmLUgol. Urb. 3, 9-5, 11: sed pausa non imperficitur a minori se, ut pausa longae non imperficitur a pausa brevis vel semibrevis. al. LmLGeorg. Ans. 3, 160. al. LmLAnon. Couss. XII 7, 14: longa imperficitur a semibrevi virtute brevis. Primo a parte ante, ut hic: , ubi longa solum valet octo semibreves. Secundo a parte post, ut hic: , ubi longa etiam valet 8 semibreves. Tertio a parte ante et post, ut hic: , ubi longa solum valet septem semibreves. al. LmLAnon. Monac. 3, 22. al. LmLAnon. Mell. 10, 6. al. LmLPaul. Paulir. 7, 2, 3 p. 68. al. LmLIoh. Tinct. imp. 2, 4, 2. al. LmLFr. Gafur. extr. 9, 7, 19. al. LmLIoh. Tinct. alt. 1, 14. al. LmLGuil. mon. 7 p. 46. al. LmLAdam Fuld. 3, 13. LmLGuill. Pod. 7, 15. al. LmLFr. Gafur. pract. 2, 11. al. 3 im Verhältnis zu kleineren Notenwerten — in relation to smaller note values a drei Breven im perfekten bzw. zwei Breven im imperfekten Modus — three breves in perfect, or two breves in imperfect modus [s.XIII] LmLIoh. Garl. mens. append. 1, 35. al. LmLDisc. pos. vulg. p. 194, 10: longa de tenore (sc. valet) duas breves de motheto et e converso. al. LmLAmerus 25, 2: Nota quod due breves[] valent unam longam et quatuor semibreves valent unam longam. ibid. al. LmLAnon. Couss. VII 5, 2: in primo modo et in secundo omnes longae notae sunt duorum temporum, ita in isto tertio modo omnes longae sunt trium temporum. al. LmLPs.-Dietr. p. 7. LmLHier. Mor. 25 p. 181, 8: Nota longa in cantu ecclesiastico sumpta habet et habere debet duo tempora modernorum resolvendo vero VI tempora antiquorum, longior tria tempora modernorum. al. LmLTrad. Franc. III 1, 8 (sim. LmLTrad. Franc. IV 1, 11. LmLTrad. Franc. V 24). LmLMens. Notandum quod 4, 2: est semibrevis nota illa, quarum duae sigillatim positae unam brevem valent, quatuor vero unam longam. al. LmLAnon. Emmeram. 2 p. 206, 8: longa vera vel propria in hiis speciebus est trium temporum. al. LmLAnon. Couss. IV p. 25, 1: ordo primus sic: brevis, longa, brevis cum longa pausatione duorum temporum. al. LmLIoh. Groch. 174. al. LmLWalt. Odingt. 6, 1, 13: Longa autem apud priores organistas duo tantum habuit tempora sicut in metris, sed postea ad perfectionem ducitur, ut sit trium temporum ad similitudinem beatissimae trinitatis, quae est summa perfectio. al. [s.XIV] LmLMarch. pom. 50, 4. LmLMens. Omnis nota in I 3, 5: Nota, quod longa valet semper duo vel tria tempora nec plus nec minus (sim. LmLMens. Omnis nota in II p. 165). LmLAnon. Paris. I 6, 4. LmLTrad. Phil. II 1, 2 (sim. LmLAnon. Vratisl. p. 334a. LmLMens. Circa artem p. 516, 12). LmLIoh. Mur. comp. 1, 4 (inde LmLFr. Gafur. extr. 10, 4, 8). al. LmLRob. Handlo p. 88, 7: longa perfecta vocatur longa trium temporum, imperfecta duorum ... longa, quando imperfecta est, semilonga magis proprie et, si perfecta, longam dici oportebit. LmLIac. Leod. spec. 7, 19, 15. al. LmLPetr. Palm. p. 533. al. LmLIoh. Mur. lib. 1, 5: Longa in modo perfecto valet tres breves, in modo imperfecto duas (inde LmLAnon. La Fage II p. 425. LmLProsd. exp. 6, 1. LmLUgol. Urb. 3, 2-3, 2). LmLIoh. Mur. lib. 10, 5: pausa longa trium temporum. al. LmLMens. Primo punctus p. 37: Nota, sicut duplex est longa, sic et duplex est tempus, scilicet tempus perfectum et tempus imperfectum. LmLPs.-Mur. motet. p. 76a: perfecta prolatio maioris in omnibus figuris numeratur per tres figuras, preter in minima; verbi gratia: duplex longa valet tres longas, novem tempora vel XXVII (ms.; ed.: XXVIII) semibreves. Longa tres breves, id est tria tempora vel IX semibreves vel XXVII minimas. LmLPs.-Mur. motet. p. 81b: Perfecta prolatio minoris in omnibus figuris numeretur per duas figuras, preterquam in brevi; verbi gratia: duplex longa valet duas longas, id est quatuor tempora vel XII semibreves; longa duas breves, id est duo tempora vel sex semibreves vel XII minimas. al. LmLQuat. princ. 4, 1, 7. al. LmLAnon. London. I 1 p. 41. LmLIoh. Boen ars 1, 8, 2. al. LmLIoh. Hanb. sum. 9 p. 236, 12: Longa, cum sit perfecta ex omnibus perfectis, continet 3 breves, 9 semibreves, 27 minores, 81 semiminores, 243 minimas. Et longa, cum sit imperfecta ex omnibus imperfectis, continet 2 breves, 4 semibreves, 8 minores, 16 semiminores, 32 minimas. al. LmLGoscalc. 3, 2 p. 152, 3-4. al. LmLHeinr. Eger 4 p. 46. LmLIoh. Vetul. 32, 19. al. LmLGuido fr. 2, 5-6. LmLIoh. Pipudi p. 41. LmLAnon. Mediol. 9, 1. al. LmLSemibr. caud. p. 65-66. LmLAnon. Couss. V p. 148, 16. al. LmLAnon. Monac. II 138 descr. al. LmLAnon. Vratisl. p. 331b. [s.XV] LmLProsd. exp. 9, 10. al. LmLProsd. mens. p. 200b. al. LmLProsd. ital. I p. 245b (sim. LmLProsd. ital. II p. 66). al. LmLUgol. Urb. 3, 2-1, 8. al. LmLGeorg. Ans. 3, 165. al. LmLAnon. Couss. XII 3, 5. al. LmLAnon. Monac. 4, 9. al. LmLAnon. Mell. 6, 1. al. LmLIoh. Tinct. diff. 152: Longa est nota in modo minori perfecto valoris trium brevium et in imperfecto duarum (sim. LmLIoh. Tinct. not. 1, 4, 2). al. LmLIoh. Tinct. imp. 1, 3, 24. al. LmLIoh. Tinct. val. 3, 3. al. LmLFr. Gafur. extr. 9, 7, 12. al. LmLBart. Ram. 3, 1, 1 p. 77. al. LmLIoh. Hoth. mens. I 1, 7. LmLIoh. Hoth. mens. II 3, 5. al. LmLGuil. mon. 7 p. 51: 22 Istud signum est signum modi imperfecti, in quo maxima valet duas longas propter , longa duas breves propter 2 et brevis duas[] semibreves propter secundum 2 et semibrevis tres  propter punctum. LmLGuil. mon. 7 p. 52: 33 Signum istud est signum modi perfecti, in quo maxima valet tres longas propter , longa tres breves propter primum 3 et brevis tres semibreves propter secundum 3 et semibrevis duas minimas eo, quod non est punctus. al. LmLAdam Fuld. 3, 3. al. LmLGuill. Pod. 7, 10. al. LmLFr. Gafur. pract. 2, 3. al. b zwei Minimen (in der Orgelnotation) — two minims (in notation for organ) [s.XV] LmLTact. Opusculum 10: quelibet longa resolvitur in duas minimas. Et e converso due minime valent unam longam. LmLTact. Opusculum 46: semiminima ..., quarum 4 valent longam in omni prolacione (sim. LmLTact. Concordanciarum p. 177, 4). al. LmLTact. Concordanciarum p. 177, 1. cf. LmL col. 367, 3-5 c drei oder zwei Breven oder Simplices (in einem fehlerhaften System) — three or two breves or simplices (within a defective system) [s.XV] LmLPaul. Paulir. 7, 2, 2 p. 62: Perfectus modus est modus, in quo fit notarum repercussio per ternarium ita, quod in eo una longa valet tres breves et quelibet brevium tres semibreves et quelibet semibrevis tres minimas et quelibet minima tres semiminimas et quelibet semiminima valet tres anafren et quelibet anafren valet tres dipticas et quelibet diptica valet tres fusellos ita, quod fusellus valet viginti quatuor notas respectu unius longe. Inperfectus modus est, quo fit notarum repercussio per binarium ita, quod una maxima valet duas longas et longa duas simplices et simplex duas semibreves et quelibet semibrevis duas minimas et quelibet minima duas semiminimas et quelibet semiminima valet duas anafren et quelibet anafren valet duas dipticas et quelibet diptica duos fusellos. ibid.: et una nota longa caudata ... correspondet tribus non caudatis ... et una quadrata non caudata correspondet tribus comunibus notis ... et una comunis tribus brevibus ... et una brevis tribus minimis. LmLPaul. Paulir. 7, 2, 2 p. 63: maxima valet duas longas ... et una longa duas simplices ... et una simplex duas comunes ... et una comunis tres breves. al. 4 mit Punktierung — with the addition of a dot [s.XIII] LmLAnon. Emmeram. 2 p. 206, 43. LmLFranco Col. 5, 5: Si vero longam sequatur brevis ..., tunc longa est duorum temporum ... Nisi inter illas duas, scilicet longam et brevem, ponatur quidam tractulus, qui signum perfectionis dicitur ..., et tunc longa prima perfecta est, et brevis imperficit sequentem longam. al. LmLPetr. Pic. 4, 5: fit longa inperfecta, si longam tres breves sequantur habentes tractulum divisionis inter primam brevem et due sequentes. al. LmLPs.-Petr. Cruc. P 1, 6. al. LmLIoh. Balloce 1, 9 (sim. LmLTrad. Franc. I p. 4. LmLTrad. Franc. II 1, 17. LmLTrad. Franc. III 2, 7. LmLTrad. Franc. IV 1, 18). al. LmLTrad. Franc. III 2, 11: ille parvulus punctus, qui divisio modi vocatur, semper ubicumque post longam invenitur, ipsa perfecta trium temporum debet esse. LmLWalt. Odingt. 6, 5, 4. al. [s.XIV] LmLMarch. pom. 54, 14. LmLPs.-Phil. lib. mus. p. 41b. al. LmLMens. Omnis nota sic 1, 8: Si vero poneretur pontellus retro notam longam..., nullo modo amittit sua tria tempora. LmLAnon. Paris. II 3, 9. al. LmLIoh. Mur. not. 2, 6, 3. al. LmLRob. Handlo p. 92, 16. al. LmLIoh. Mur. lib. 5, 1: punctus perfectionis perficit longam in utroque modo, brevem in utroque tempore et semibrevem in utraque prolatione; punctus divisionis imperficit longam dividendo breves et imperficit breves dividendo semibreves et imperficit semibreves dividendo minimas (inde LmLProsd. exp. 49, 3. LmLUgol. Urb. 3, 5-1, 3. LmLFr. Gafur. extr. 11, 12, 2). al. LmLPs.-Mur. motet. p. 92b: Si punctus augmentationis ponatur ad longam, augmentat brevem. LmLQuat. princ. 4, 1, 33: Tercio modo (sc. imperficitur longa), si due breves longam sequantur, et punctus divisionis interponatur,[] ut hic: ⋅ ... Quarto modo, si tres breves longam sequantur habentes divisionem inter primam brevem et duas breves sequentes, ut hic: ⋅... al. LmLIoh. Boen ars 1, 11, 2. al. LmLIoh. Hanb. sum. 5 p. 210, 14. al. LmLGoscalc. 3, 6 p. 170, 23: Si autem post pausam longe punctus habetur, signum est, quod maior modus est perfectus. al. LmLIoh. Vetul. 51, 5. al. LmLIoh. Pipudi p. 42. al. LmLAnon. Mediol. 3, 9. al. LmLSemibr. caud. p. 66. al. LmLAnon. Couss. V p. 150, 15. al. LmLAnon. Vratisl. p. 340b. [s.XV] LmLThom. Wals. 4, 5. al. LmLProsd. exp. 54, 18. al. LmLProsd. ital. I p. 236b. al. LmLUgol. Urb. 3, 3-1, 18. al. LmLGeorg. Ans. 3, 160. al. LmLAnon. Couss. XII 9, 4. al. LmLAnon. Monac. 2, 92. LmLAnon. Mell. 10, 3. al. LmLFr. Gafur. extr. 9, 7, 19. al. LmLIoh. Hoth. fig. I 3, 2 (sim. LmLIoh. Hoth. fig. II 5, 2). 5 mit Kolorierung oder Evakuierung — with coloration (red or white notes in black notation) [s.XIV] LmLPhil. Vitr. 19, 10: Aliquotiens rubeae ponuntur, ut longa ante longam non valeat tria tempora, vel ut secunda duarum brevium inter longas positarum non alteretur. LmLPhil. Vitr. 19, 12: In tenore enim illius moteti longae notulae nigrae tria tempora valent perfecta, rubeae vero duo tempora imperfecta. LmLPs.-Phil. lib. mus. p. 44a. LmLIoh. Mur. lib. 6, 6: si in aliquo cantu reperiantur longe nigre, rubee vel vacue, nigre sunt modi perfecti et rubee vel vacue sunt modi imperfecti (inde LmLGoscalc. 3, 6 p. 172, 3. LmLAnon. La Fage II p. 427. LmLProsd. exp. 58, 1. LmLUgol. Urb. 3, 6-4, 1). LmLMens. Item notandum p. 414b: Item et quelibet longa rubea tantum valebit unam brevem nigram. LmLIoh. Pipudi p. 45. LmLAnon. Monac. II 176. LmLAnon. Vratisl. p. 336b: Quarto rubee note quandoque ponuntur in canticis gracia illius, ne longa ante longam valeat tria tempora. LmLMens. Circa artem p. 528, 3. [s.XV] LmLProsd. exp. 60, 35. al. LmLUgol. Urb. 3, 3-4, 9. al. LmLGeorg. Ans. 3, 188. LmLPaul. Paulir. 7, 2, 3 p. 69: et si breves tres ponuntur in colore variato, tunc quaelibet (ms.; ed.: qualibet) earum terciam partem amittit, id est (ms.; ed.: eadem) semibrevem; sic et longe. LmLFr. Gafur. extr. 11, 3, 14. LmLNicol. Burt. 3, 2, 19. LmLGuill. Pod. 7, 25. al. 6 in Diminution und Augmentation — in diminution and augmentation [s.XIV] LmLIoh. Mur. lib. 11, 2: pro maxima in diminutione ponitur longa, pro longa brevis, pro brevi semibrevis, pro semibrevi minima (inde LmLGoscalc. 3, 10 p. 180, 11. LmLIoh. Pipudi p. 45. LmLAnon. Mediol. 6, 2. LmLProsd. exp. 91, 1. LmLProsd. ital. I p. 247a. LmLProsd. ital. II p. 69. LmLUgol. Urb. 3, 10-1, 3. LmLUgol. Urb. 3, 10-4, 16. sim. LmLProsd. mens. p. 224b. LmLFr. Gafur. extr. 11, 9, 2. LmLNicol. Burt. 3, 8, 40). LmLIoh. Mur. lib. 11, 4: quando tenor est de modo perfecto et tempore imperfecto, diminutio etiam fit directe per medium, sicut pro longa valente tres breves ponitur brevis valens tres semibreves (inde LmLGoscalc. 3, 10 p. 180, 19. LmLAnon. Mediol. 6, 4. LmLAnon. Couss. V p. 258, 8. LmLProsd. exp. 93, 2. LmLUgol. Urb. 3, 10-3, 1. LmLFr. Gafur. extr. 11, 9, 5. sim. LmLNicol. Burt. 3, 8, 40). LmLMens. Item notandum p. 415a. LmLAnon. Couss. V p. 258, 8. al. [s.XV] LmLProsd. exp. 94, 16: in vera augmentatione pro semiminima ponitur minima, pro minima semibrevis, pro semibrevi brevis, pro brevi longa et pro longa maxima (sim. LmLProsd. mens. p. 225b). al. LmLProsd. ital. I p. 247a (sim. LmLProsd. ital. II p. 69). LmLUgol. Urb. 3, 10-2, 4: Et haec diminutio in longis fit quoad totum vel quoad partes, etiam fit abstrahendo ab eis medietatem, eis alia remanente medietate. Sed advertendum est, quod hic modus diminutionis principaliter intelligitur de diminutione longarum imperfectarum, quarum diminutio recte potest fieri per medium. LmLUgol. Urb. 3, 10-4, 6: Dum autem ipsa longa (sc. perfecta) diminuitur, diminuitur per tertium, id est, quod tertia pars sui valoris remanet et profertur, et duae ceterae partes removentur et abitiuntur. al. LmLFr. Gafur. extr. 11, 13, 22. al. LmLGuil. mon. 7 p. 52:  33 Signum per medium,[] quod signum tenet eundem numerum, sed de media parte diminutum, quoniam maxima accipitur pro longa et longa pro brevi etc. al. LmLGuill. Pod. 8, 10: Hac igitur proportione (sc. sesqualtera) maxima ternaria ad seipsam binariam, longa ad longam, brevis ad brevem, semibrevis ad semibrevem, si recte sumatur, convertuntur. al. LmLFr. Gafur. pract. 2, 14. VI als generelle Bezeichnung für lange mensurale Notenwerte — as general designation for long mensural note values [s.XIV] LmLAnon. Paris. I 3, 20. LmLRob. Handlo p. 116, 1: De longis, que excedunt valorem longe duplicis, et que figure debent adinvicem associari. LmLRob. Handlo p. 116, 12: longa simplex habet in valore novem semibreves minores, sic longa novem perfectionum novem longas in valore debet habere et non plures (sim. LmLIoh. Hanb. sum. 13 p. 266, 24). LmLRob. Handlo p. 116, 14 (sim. LmLIoh. Hanb. sum. 13 p. 268, 2). LmLRob. Handlo p. 138, 6: longa duarum perfectionum. LmLRob. Handlo p. 154, 23: Ille etiam magne longe, que mensuram excedunt unius longe duplicis, nunquam perplicantur neque ligantur. al. LmLQuat. princ. 3, 58: longa quatuor temporum. al. LmLIoh. Hanb. sum. 13 p. 266, 21: Figura quidem habens in se tres quadrangulos, longa triplex dicitur, id est trium perfectionum nota vocatur. Si quatuor, quatuor perfectionum longa dicetur; si quinque, quinque; si sex, sex; si septem, septem; si octo, octo; si novem, novem. LmLIoh. Hanb. sum. 13 p. 268, 25: longe trium longarum valent veluti duplices longe perfecte. al. LmLWillelm. 3, 36: Set ego in honore trinitatis pono 3 species longarum, scilicet largissimam, largam, longam. LmLWillelm. 3, 42: Omnis nota ex genere longarum habet plicam longiorem ex parte dextra ascendentem vel descendentem. [s.XV] LmLFr. Gafur. pract. 2, 2: Quattuor autem temporum longam signabant (sc. musici) plenam quadrangulam duplicato in extensione quadrato hoc modo: .