Eintrag · Etymologisches Wb. des Ahd. (EWA)
lohezzida
1423 lohenzen – lochiroht(i)S1424
Hss., 9. oder 10. Jh., alem., 1 Hs. 1. Hälfte
des 9. Jh.s, Zeit des Gl.eintrags unbekannt):
‚blitzendes Leuchten; vibramen‘. Verbalab-
straktum mit dem Fortsetzer des Suffixes ur-
germ. *-iþō-. S. lohazzen, -ida. – lohezzôt*AWB
m. a-St., Gl. 4,165,11 (13. Jh., bair.):
‚blit-. Verbalabstrak-
zendes Leuchten; vibramen‘
tum mit dem Fortsetzer des Suffixes urgerm.
*-ōþu-/*-ōđu- (vgl. Krahe-Meid 1969: 3,
§ 124, 1) zu ahd. nicht belegtem *lohezzôn.
S. -ôd/-ôt. – lôhfinkoAWB m. an-St., Gl. 4,356,
41 (9. Jh.):
‚Gimpel; alcido‘(Pyrrhula Eu-
ropaea, Pyrrhula pyrrhula; vgl. Suolahti
[1909] 2000: 137f.), eigtl.
‚Waldfink‘(nhd.
mdartl. thür., osächs., schles.
‚Gimpel‘[Span-
genberg, Thür. Wb. 4, 313; Frings-Große,
Wb. d. obersächs. Mdaa. 3, 101; Mitzka,
Schles. Wb. 2, 818], rhein.
‚Lerche‘[Müller,
Rhein. Wb. 5, 529]). Determinativkomp. mit
subst. VG und HG. S. lôh, finko. – Ahd. Wb.
5, 1252; Splett, Ahd. Wb. 1, 234. 561. 568;
Köbler, Wb. d. ahd. Spr. 735; Schützeichel7
205. 206; Starck-Wells 383; Schützeichel,
Glossenwortschatz 6, 143. 144.