Eintrag · Althochdeutsches Wörterbuch
lob(a)sang st. n.
st. n. (zum Nebeneinander der Formen mit u. ohne Fugenvokal vgl. Gröger § 30,1 a β), mhd. lobesanc st. m. n., nhd. lob(e)sang (älter) m.; as. lofsang m., mnd. lōvesanc m., mnl. lovesanc m.; ae. lofsang m.; afries. lovesang m. (vgl. Holthausen, Afries. Wb.2 S. 152); an. lofsöngr m. — Graff VI,252.
lop-sanc: nom. sg. H 25a,1. — lob-sanc: nom. sg. Gl 1,168,36 (Ra).
lobe-sanc: acc. sg. NpNpw 118 X,171 (X = S. VIII,4). Npw 39,4; -sang: nom. sg. Np 64,2; dat. sg. -]e Nc 799,8 [117,14/15]; acc. sg. -] Np 64,14. 118 X,171; nom. pl. -] Nc 690,18 [4,16]; dat. pl. -]en Np 53,1; lobo-: acc. sg. -] Np 39,4 (zum Fugenvokal bei N vgl. Weisemann S. 140); lopo-: dat. pl. -]vn Nievergelt, Glossierung S. 785,2. Verstümmelt: lob-san.: acc. sg. F 28,17.
Lobgesang, -lied, Hymne: a) im weltlichen Bereich: Preislied, spez. Hochzeitslied: Apollinis lobesang heizent choreę ... er meinet aber hier epithalamia . daz chit nuptialia carmina Nc 690,18 [4,16]; ferner: 799,8 [117,15] (chorea, laus); b) im christl. Bereich: Gesang, Lied zum Lobpreis Gottes: lobsanc leod hymnus carmen in laude dei Gl 1,168,36 (imno PaK). loposangvn [de percepta benedictione monasterii cibum cum maximis] hymnologiis [capientes, Vita Walb. 3,9 p. 537 E] Nievergelt, Glossierung S. 785,2 (zwischen Gl 2,766,18 u. 34). thir krisit lop thir krisit lopsanc te decet laus, te decet hymnus H 25a,1, ähnl. Np 64,2 (hymnus). lobsanc dir singe omnis terra ... psallet tibi F 28,17. vnde gab er in minen munt . niuuuez sang . lobosang unsermo gote inmisit ... canticum novum . ymnum (Npw carmen) deo nostro NpNpw 39,4; ferner: 118 X,171. Np 53,1. 64,14 (alle hymnus).