Eintrag · Althochdeutsches Wörterbuch
lêrârin st. f.
st. f., nhd. lehrerin.
Erst ab 12. Jh. belegt.
ler-ar-: nom. sg. -in Gl 3,180,12 (SH B); -er-: dass. -in Hbr. I,279,106 (SH A).
lerrarin: nom. sg. Gl 3,133,50 (SH A; zu -rr- vgl. Schatz, Ahd. Gr. § 262).
Lehrerin: lerrarin catagita Gl 3,133,50 (im Abschn. De variis officiis; 4 Hss. lêrâri). Hbr. I,279,106. catagitta doctrix Gl 3,180,12 (im Abschn. De clericis et aliis ordinibus ecclesisticis).